wp.pl
wp.pl
Najpopularniejszy w Polsce portal o finansach i biznesie
Money.plTechnologie dla biznesuPrzemysłPatentyEP 1786354 T3
Wyszukiwarka patentów
  • od
  • do
Patent EP 1786354 T3


EP 1786354 T3

RZECZPOSPOLITA POLSKA (12) TŁUMACZENIE PATENTU EUROPEJSKIEGO (96) Data i numer zgłoszenia patentu europejskiego: 30.08.2005 05773737.1 Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (54) (19) PL (11) PL/EP (13) (51) 1786354 T3 Int.Cl. A61C 8/00 (2006.01) (97) O udzieleniu patentu europejskiego ogłoszono: 14.09.2016 Europejski Biuletyn Patentowy 2016/37 EP 1786354 B1 Tytuł wynalazku: Dentystyczne układy implantologiczne (30) (43) Pierwszeństwo: 31.08.2004 EP 04405542 Zgłoszenie ogłoszono: 23.05.2007 w Europejskim Biuletynie Patentowym nr 2007/21 (45) O złożeniu tłumaczenia patentu ogłoszono: 31.03.2017 Wiadomości Urzędu Patentowego 2017/03 (73) Uprawniony z patentu: PL/EP 1786354 T3 Denta Vision GmbH, Oftringen, CH (72) Twórca(y) wynalazku: ALWIN SCHÖNENBERGER, Berg, CH (74) Pełnomocnik: rzecz. pat. Eliza Stypińska LDS ŁAZEWSKI DEPO I WSPÓLNICY SP. K. ul. Okopowa 58/72 01-042 Warszawa Uwaga: W ciągu dziewięciu miesięcy od publikacji informacji o udzieleniu patentu europejskiego, każda osoba może wnieść do Europejskiego Urzędu Patentowego sprzeciw dotyczący udzielonego patentu europejskiego. Sprzeciw wnosi się w formie uzasadnionego na piśmie oświadczenia. Uważa się go za wniesiony dopiero z chwilą wniesienia opłaty za sprzeciw (Art. 99 (1) Konwencji o udzielaniu patentów europejskich). 1 EP 1 786 354 B1 Z-15139 Dentystyczne układy implantologiczne 5 Opis [0001] Wynalazek leży w obszarze techniki medycznej i dotyczy dentystycznego układu implantologicznego według części nieznamiennej pierwszego niezależnego zastrzeżenia 10 patentowego. Dentystyczny układ implantologiczny ma implant dentystyczny i co najmniej jeden element nadbudowany, przy czym implant tworzy zasadniczo obszar korzenia sztucznego zęba, a element nadbudowany co najmniej część obszaru korony przylegającą co najmniej do obszaru korzenia. Wynalazek dotyczy ponadto sposobu i narzędzi według części nieznamiennej odpowiednich, niezależnych zastrzeżeń patentowych, przy czym sposób służy 15 implantacji i strukturze układu implantacyjnego, a narzędzia nadają się do przeprowadzenia sposobu. [0002] Na rynku dentystycznym dostępne są różnorodne układy implantologiczne. Bazują przykładowo na korpusie śrubowym, na którym nadbudowana jest sztuczna korona bezpośrednio lub pośrednio nad elementem łączącym (łącznik). Do połączenia korony lub 20 elementu łączącego korpus śrubowy ma przykładowo gwint wewnętrzny przechodzący osiowo od koronalnej strony czołowej, w którym ma być przykręcona odpowiednia dla nadbudowy śruba okluzalna. [0003] Korpus śrubowy jest przykładowo implantowany w odpowiednio przygotowanym otworze w alweolarnej kości i przykryty tkankami miękkimi w celu tak 25 zwanego przykrytego gojenia. Po zagojeniu tkanka miękka zostaje usunięta znad implantu i implant zostaje nadbudowany, przy czym linia podziału przechodząca wokół obwodu nadbudowanego implantu między koronalną stroną czołową implantu a elementem nadbudowanym (łącznik lub korona), tak zwana mikroszczelina (micro gap), pozostaje w obszarze naturalnej płaszczyzny powierzchni kości. 30 [0004] Znane układy y implantologiczne mają mikroszczelinę, która jest ustalona przez koronalną stronę czołową lub ramię implantu, i która w większości przypadków przechodzi w płaszczyźnie prostopadle względem osi implantu. Okazuje się, że mikroszczelina jest fizjologicznie istotną cechą implantu dentystycznego, gdyż przy naturalnym obciążeniu sztucznego zęba bazującego na implancie rozwija się w ten sposób tkanka kostna (zanik lub 35 wzrost), że mikroszczelina zostaje położona jak naturalna granica szkliwo/cement, przeciętnie 2 do 3mm (szerokość biologiczna, angl. biological width) ponad powierzchnią kości. Gdy więc mikroszczelina jest położona bezpośrednio po implantacji bliżej powierzchni kości lub nawet w tkance kostnej, kość zaniknie. Gdy mikroszczelina jest bardziej oddalona od powierzchni kości, 2 tkanka kostna będzie rosła w stronę koronalnego końca implantu, gdy panują odpowiednie warunki i implant ma powierzchnię sprzyjającą wzrostowi kości. Gdy mikroszczelina leży w płaszczyźnie wyrównanej pionowo względem osi implantu, tkanka kostna ustawi się w ten sposób, że powierzchnia kości będzie przechodziła wokół implantu zasadniczo również w 5 jednej płaszczyźnie, przy czym płaszczyzna powierzchni kości jest przesunięta względem płaszczyzny mikroszczeliny o biologiczną szerokość względem wierzchołka implantu. [0005] W naturalnym zębie przebieg granicy szkliwo/cement i powierzchni kości nie jest równy ale w formie wieńca, to znaczy, leżą one między zębami bardziej koronalnie, a językowo/policzkowo leżą bardziej wierzchołkowo. Ta forma wieńca znika przy zastosowaniu 10 układu implantacyjnego z wymienioną, leżącą odpowiednio blisko powierzchni kości, ?równą? mikroszczeliną przez odbudowanie kości, fenomen, który jest wyraźny, gdy bezpośrednio obok siebie znajdują się dwa lub większa ilość implantów. [0006] Aby uniknąć powyżej wymienionego niepożądanego działania równych szczelin, ostatnimi czasy stały się znane również układy implantologiczne, które wyznaczają 15 mikroszczelinę w formie wianka. Tego typu układy implantacyjne zostały przykładowo opisane w publikacjach US 6481 85781 (Gittelson i in.) lub US-2004/0033470 A1 (Wohrle i in.). Ostatni ma przykładowo implant składający się z tytanu z korpusem śrubowym, który jest wyposażony w gwint i powierzchnię wspomagającą osseointegrację, oraz z kołnierzem łączącym się z koronalnym końcem korpusu śrubowego, który ma koronalną stronę czołową. Przy tym 20 koronalna strona czołowa nie jest równa, ale ma dopasowaną do naturalnej formy szczęki formę falistą, to znaczy krawędź zewnętrzną w formie wianka, determinującą mikroszczelinę. Proponuje się również obszar płaszczyzny powłoki graniczącej z koronalną stroną czołową, który odpowiada biologicznej szerokości, wyposażyć w polerowaną powierzchnię (nie działającą osseointegracyjnie) i linię graniczącą między osseointegracyjną powierzchnią 25 (obszar korzenia) przechodzącą wokół implantu a polerowaną powierzchnią (obszar kołnierza) wytworzyć równolegle względem krawędzi zewnętrznej strony czołowej, a więc również w formie wianka. Na tym implancie zamontowany jest przy pomocy nagwintowania wewnętrznego i odpowiedniej śruby łącznik, którego strona czołowa skierowana do implantu dopasowana jest do koronalnej strony czołowej implantu, to znaczy jest wykonana również w 30 formie falistej. [0007] WO 2004/002359 A1 (Aravena i Kumar) ujawnia układ implantologiczny z częścią implantologiczną, która w koronalnym obszarze implantologicznym ma formę kuli oraz część nadbudowaną. W odróżnieniu do powyższej publikacji pozycja obrotowa części nadbudowanej na formie kulistej może być wybrana niezależnie od części implantu. 35 [0008] Mikroszczelina między implantem a elementem nadbudowanym nie przebiega więc zgodnie z US-2004/0033470 na jednej płaszczyźnie w poprzek osi implantu, ale jest dzięki formie wianka zdecydowanie lepiej dopasowana do naturalnej formy grzebienia kostnego. Gdy implant może być implantowany w ten sposób, że mikroszczelina w formie 3 wianka zostaje położona o biologiczną szerokość ponad naturalną powierzchnię kości, odbudowa kości może być znacznie ograniczona. Pożądana tu stabilność implantu dotyczy nie tylko stabilności implantu, ale również względów estetycznych. Gdy jednak implant jest w formie śruby i ma być zakotwiczony przy pomocy wkręcenia do tkanki kostnej, jak to zostało 5 opisane w US-2004/0033470, wspomniane uniknięcie odbudowy kości jest jednak tylko wtedy możliwe z implantem, która musi wykazywać prawie nie dającą się zrealizować precyzję. Implant musi być bardzo dokładnie pozycjonowany nie tylko pod względem głębokości w kości, wzgl. względem powierzchni kości, ale również względem pozycji obrotu, mianowicie w ten sposób, że mikroszczelina zostaje położona nie tylko wokół biologicznej szerokości nad 10 powierzchnią kości, ale też forma wianka mikroszczeliny jest dokładnie wyrównana względem odpowiedniej formy naturalnej powierzchni kości. W tym celu jest konieczne ustalenie głębokości kotwienia bardzo dokładnie względem nachylenia nagwintowania, co nie tylko jest trudne do realizacji, lecz, zwłaszcza przy zastosowaniu nagwintowania o relatywnie dużym nachyleniu może przedstawiać względne ograniczenia [0009] US 6726481 (Leonard el al.) ujawnia układ implantologiczny z częścią 15 implantologiczną, który ma stożkowy koronalny obszar implantologiczny, oraz część nadbudowaną. [0010] We wszystkich powyżej krótko opisanych układach implantologicznych zostaje zdefiniowana osiowa pozycja i forma mikroszczeliny jedynie przez implant. Gdy implant jest 20 implantowany i zagojony i mikroszczelina względem pozycji osiowej i formy nie przesunięta niedokładnie o biologiczną szerokość względem powierzchni kości, nie można już zapobiec najczęściej niepożądanej zmianie powierzchni kości. [0011] Wynalazek stawia sobie za zadanie usunięcie tej wady znanych układów implantologicznych i stworzenie dentystycznego układu implantologicznego, z którym będzie 25 możliwe dopasowanie osiowej pozycji mikroszczeliny i ewentualnie również jego formy do naturalnego poziomu kości dziąsłowej i jego formy wokół implantu lub dopasowanie do innych zdarzeń z dokładnością i prostotą, którą są nieosiągalne ze znanymi układami implantologicznymi. [0012] To zadanie zostaje rozwiązane przy pomocy układu implantologicznego, jak to 30 zostało zdefiniowane w zastrzeżeniach patentowych. [0013] Zasadniczy pomysł zgodnego z wynalazkiem układu implantologicznego polega na tym, że osiowa pozycja mikroszczeliny przy implancie i forma tej mikroszczeliny nie jest zdefiniowana przez implant ale element nadbudowany, który po implantacji i korzystnie również po zagojeniu implantu jest zamontowana na implancie. Ten element nadbudowany 35 zostaje wybrany w zależności od głębokości implantowanego implantu względem powierzchni kości i w zależności od formy dostępnej lub pożądanej powierzchni kości wokół implantowanego implantu i/lub odpowiednio opracowany, w ten sposób, że mikroszczelina może być ustawiona o dokładnie biologiczną szerokość ponad dostępną lub pożądaną 4 powierzchnią kości. To oznacza, że mikroszczelina może być dokładnie dopasowana do warunków kości względem osiowej pozycji i formy i mimo to muszą być stawiane o wiele mniejsze wymagania dotyczące dokładności implantacyjnej, niż to ma miejsce przy znanych układach implantologicznych. 5 [0014] Zgodny z wynalazkiem układ implantologiczny ma więc jak znane układy implantologiczne implant dentystyczny i co najmniej jeden element nadbudowany. Implant dentystyczny ma obszar wierzchołkowy i koronalny. Koronalny obszar implantacyjny przylega zasadniczo niestopniowo do wierzchołkowego obszaru implantacyjnego i ma formę cylindra i przykładowo osiowej długości wynoszącej od ok. 4 do 8 mm. Cylinder koronalnego obszaru 10 implantu ma korzystnie osi implantu wysoką symetrię rotacji. Zarówno wierzchołkowe, jak i koronalne obszary implantów mają płaszczyznę powłoki wyposażoną osseointegracyjnie. Implant jest korzystnie zwymiarowany i implantowany w celu przezśluzówkowego zagojenia, to znaczy, jego koronalna strona czołowa, która jest wyposażona w celu mocowania co najmniej jednego elementu nadbudowy, będzie po implentacji leżała poza tkanką kostną i 15 tkankami miękkimi. [0015] Co najmniej jeden element nadbudowany zgodnego z wynalazkiem implantu jest w formie kapturowej i jest nasadzony na koronalny obszar implantu. Gdy element nadbudowany w formie kapturowej zostanie nasadzony na koronalny obszar implantu, obszar powłoki elementu nadbudowanego rozpościerający się wierzchołkowo obejmuje co najmniej 20 częściowo koronalny obszar implantu, przy czym krawędź tego obszaru powłoki razem z powierzchnią powłoki koronalnego obszaru implantu tworzy mikroszczelinę. Długość osiowa obszaru powłoki określa przy tym osiową pozycję mikroszczeliny przy implancie, przebieg krawędzi obszaru powłoki określa formę mikroszczeliny, która na przykład ma formę wianka. Więc podczas gdy w układach implantacyjnych zgodnie ze stanem techniki koronalna strona 25 czołowa lub ramię implantu po stronie czołowej zawsze określa osiową pozycję i formę mikroszczeliny, mikroszczelina zgodnego z wynalazkiem układu implantacyjnego jest niezależna od jego strony czołowej i może być dowolnie nastawiona względem płaszczyzny powłoki koronalnego obszaru implantu po zagojeniu względem pozycji osiowej i korzystnie również pod względem formy w szerokich granicach. W tym celu zostaje przykładowo 30 nasadzony odpowiednio prefabrykowany element nadbudowany z obszarem powłoki o pożądanej długości osiowej i ewentualnie krawędzią obszaru powłoki pożądanej formy na koronalnym obszarze implantu. Jeżeli krawędź jest w formie wieńca, jest ważne, aby koronalny obszar implantu posiadał powyżej wymienioną symetrię obrotową, tak że ustawiona może być również pozycja obrotowa elementu nadbudowanego względem implantu w 35 szerokich granicach. [0016] Element nadbudowy w formie kapturowej jest wykonany przykładowo jako element łączący w formie kapsuły (struktura mezjalna), na której może być zbudowany przy pomocy cementu lub ustnego połączenia śrubowego, albo sworzniowego co najmniej jeden 5 kolejny element nadbudowany w celu protetycznej suprakonstrukcji. ale element nadbudowany w formie kapturowej może również sam przedstawiać tę suprakonstrukcję. [0017] Korzystnie koronalna strona czołowa implantu jest w ten sposób wyposażona, że w miejscu elementu nadbudowany w formie kapturowej, jak to zostało powyżej opisane, od 5 strony czołowej implantu może być na tym zamontowany element nadbudowy rozpościerający się wyłącznie koronalnie, zwłaszcza wtedy, gdy mikroszczelina ma leżeć nie dalej wierzchołkowo niż strona czołowa implantu. [0018] Wykonanie wierzchołkowego obszaru implantu i koronalne wykonanie elementu nadbudowy w formie kapturowej jako struktury mezjalnej lub protetycznej 10 suprakonstrukcji nie jest przedmiotem wynalazku. Dla tych obszarów zgodnego z wynalazkiem układu implantacyjnego odsyła się do obecnych sposobów techniki dentystycznej. [0019] Ilustracyjne przykłady wykonania zgodnego z wynalazkiem dentystycznego układu implantologicznego zostają szczegółowo opisane przy pomocy następujących Figur. Przy tym pokazano: 15 Figury 1A do 1C pierwszy, bardzo prosty przykład wykonania zgodnego z wynalazkiem układu implantacyjnego oraz jego implant i struktura; Figury 2A do 2C korzystny przykład wykonania zgodnego z wynalazkiem układu implantacyjnego w przekroju osiowym (Fig. 2A) i przekroju poprzecznym koronalnego obszaru implantu i nasadzonego na to elementu nadbudowy w formie kapturowej (Fig. 2B i 2C); 20 Figura 3 implant zgodnie z Fig. 2A i 2C z elementem nadbudowanym, który rozpościera się tylko koronalnie od strony czołowej implantu; Figury 4 do 6 osiowe przekroje kolejnych, przykładowych form wykonania zgodnego z wynalazkiem układu implantacyjnego, wzgl. implantu; 25 Figury 7 do 10 koronalny obszar dwóch kolejnych przykładowych form wykonania zgodnego z wynalazkiem układu implantacyjnego (Fig. 7 i 9: przekrój osiowy; Fig. 8 i 10: widok z góry). [0020] Fig. 1A do 1C przedstawiają na bardzo prostym przykładzie wykonania zgodnego z wynalazkiem układu implatacyjnego jego cechy główne, jego implantację oraz 30 nadbudowę. Jak to zostało dalej powyżej wyjaśnione i jak to widać na Figurze 1A, zgodny z wynalazkiem układ implantologiczny ma implant dentystyczny 1 i element nadbudowany 2 w formie kapturowej, gdzie implant 1 ma obszar wierzchołkowy 1.1 i obszar koronalny 1.2 z koronalną stroną czołową 1.3, a element nadbudowany 2 obszar 2.1 powłoki rozpościerający się wierzchołkowo i obszar czołowy 2.2. Koronalny obszar implantacyjny 1.2 przyłącza się 35 przykładowo bezstopniowo przedstawionym przypadku do ma wierzchołkowego zasadniczo obszaru formę implantacyjnego walcowatą, która 1.1 podobnie i w jak wierzchołkowy obszar implantu 1.1 ma powierzchnię wyposażoną osseointegracyjnie. Obszar 2.1 powłoki elementu nadbudowanego 2 jest w ten sposób dopasowany do koronalnego 6 obszaru 1.2 implantu, że, gdy element nadbudowany 2 jest nasadzony na koronalny obszar implantu, obszar 2.1 powłoki elementu nadbudowanego 2 przylega ciasno (z tradycyjną w technice dentystyczną tolerancją wynoszącą 50?m lub mniej) do płaszczyzny powłoki koronalnego obszaru 1.2implantu. Obszar czołowy 2.2 elementu nadbudowanego 2 może być 5 przymocowany przy pomocy odpowiednich elementów (np. śruby okluzalnej 3) na koronalnej stronie czołowej 1.3 implantu 1. [0021] Wyraźnie osiowa pozycja mikroszczeliny, która przechodzi między obszarem 2.1 powłoki oraz płaszczyzną powłoki koronalnego obszaru implantu wzdłuż linii 2.3 krawędzi, jest zależna od osiowej długości obszaru 2.1 powłoki. Forma mikroszczeliny jest zależna od 10 przebiegu tej linii 2.3 krawędzi, a pozycja obrotowa tej formy od relatywnych pozycji obrotowych implantu 1 i elementu 2 nadbudowy. Ta relatywna pozycja obrotowa występuje przy nie równej formie linii 2.3 krawędzi, a więc przebiega przykładowo jak przedstawiono w formie wianka, korzystnie możliwie dobierana w dowolny sposób, to znaczy, koronalny obszar implantu ma korzystnie wysoką symetrię obrotową, oś implantu tworzy więc dla koronalnego 15 obszaru 1.2 implantu możliwie wysoką oś obrotową, w ten sposób, że ten obszar dzięki rotacji o możliwie mały kąt może zostać przykryty. Korzystnie symetria obrotu jest wyższa niż ośmiocyfrowa (kąt obrotowy do przykrycia < 45?. Gdy koronalny obszar 1.2 implantu, jak to przedstawiono na Figurze 1, jest wykonany cylindrycznie, a obszar 2.1 powłoki elementu nadbudowanego 2 tworzy odpowiedni wydrążony cylinder, możliwa jest dowolna relatywnie 20 ilość pozycji obrotowych implantu 1 i elementu nadbudowanego. Jednak w takim przypadku siły skrętu muszą być przeniesione na sam nadbudowany ząb przy pomocy elementu mocującego (śruba 3) na implant, co ewentualnie nie jest korzystne. Z tego powodu ma sens (patrz poniżej), aby między implantem 1 a elementem nadbudowanym 2 umieścić obrotowo symetryczne elementy do mocowania raz wybranej relatywnej pozycji obrotowej między 25 implantem i elementem nadbudowanym. [0022] Implant 1 składa się z materiału używanego tradycyjnie do implantów dentystycznych, korzystnie z tytanu lub stopu tytanu, a jego płaszczyzna powłoki jest wykonana w znany sposób w celu wspierania osseointegracji. Wierzchołkowy obszar 1.1 implantu jest, również w znany sposób, wyposażony w celu zakotwienia w tkance kostnej, 30 korzystnie jest wykonany jako śruba, przykładowo jako samogwintująca śruba. Element nadbudowany 2 w formie kapturowej składa się z tradycyjnego dla sztucznych konstrukcji zębowych materiału, przykładowo ze złota, ze stopu zawierającego dużą ilość złota, z cyrkonu lub tytanu, z połączenia ceramiki i metalu lub wypalonego tworzywa sztucznego. Do mocowania elementu nadbudowanego 2 na koronalnej stronie czołowej 1.3 implantu 1, 35 implant 1 i element nadbudowany 2 mają przykładowo osiowy otwór nawiercony, który jest wyposażony w implant z wewnętrznym nagwintowaniem, a element nadbudowany 2 jest przymocowany przy pomocy śruby okluzalnej 3 przy koronalnym obszarze 1.2 implantu. 7 [0023] Fig. 1B pokazuje implant 1 Fig. 1A w stanie implantacyjnym (przekrój osiowy). Wierzchołkowy obszar 1.1 implantu w formie śruby jest zakotwiony w tkance kostnej 4, koronalny obszar 1.2 implantu sięga poprzez miękką tkankę 5 i jest przykryty na czas gojenia przykładowo śrubą gojącą 6. Przy tym naturalna powierzchnia kości przechodzi 5 przykładowo w formie wianka wokół implantu 1, jak to zostało zaznaczone przy pomocy linii 7. [0024] Po fazie gojącej, która jest przedstawiona przy pomocy Fig. 1B, śruba gojąca 6 zostaje usunięta i na koronalny obszar 1.2 implantu zostaje nasadzony element nadbudowany 2 i przymocowany przy pomocy śruby okluzalnej 3, jak to pokazano na Figurze 1C. Dzięki wyborowi elementu nadbudowanego 2 z odpowiednią osiową długością powłoki i 10 formą linii krawędzi, oraz dzięki wyborowi odpowiedniej pozycji obrotu elementu nadbudowanego 2 podczas nakładania, jak też ewentualnie dzięki uprzedniej obróbce linii 2.3 krawędzi rozpościerająca się wzdłuż linii 2.3 krawędzi mikroszczelina między płaszczyzną powłoki koronalnego obszaru 1.2 implantu a obszarem 2.1 powłoki elementu nadbudowanego 2 może być ustawiona przykładowo dokładnie o biologiczną szerokość D (zwykle 2 do 3mm) 15 ponad naturalną płaszczyznę kości (linia 7), co może znacznie zapobiegać zanikaniu kości. Dzięki odpowiednio głębszemu nastawieniu mikroszczeliny, wzgl. linii 2.3 krawędzi może być również sprowokowany ukierunkowany proces niszczenia kości na pożądanej linii 7 wokół implantu 1. [0025] Element nadbudowany 2 jest koronalnie wykonany jako struktura mezjalna, 20 to znaczy, jest wyposażony w celu nasadzenia kolejnego elementu nadbudowanego, np. korony 8. W tym celu element nadbudowany 2 ma przykładowo wykonany jako element mocujący obszar koronalny, do którego może być przymocowana korona 8 przykładowo przy pomocy cementu lub doustnego skręcenia śrubowego lub sworzniowego. Jest również możliwe użycie śruby okluzalnej 3 do dalszych elementów nadbudowanych, a więc w jej obszarze łebka 25 wyposażyć ją w nagwintowanie wewnętrzne. Koronalny obszar elementu nadbudowanego 2 może być również wykonany bezpośrednio jako kompletna konstrukcja nośna, która jest przymocowana przykładowo przy pomocy okluzalno ? transwersalnej śruby bezpośrednio przy implancie 1. [0026] Fig. 2A do 2C pokazują korzystną formę wykonania zgodnego z wynalazkiem 30 układu implantów w przekroju osiowym (Figura 2A) i przekroju poprzecznym (Figury 2B i 2C) koronalnego obszaru 1.2 implantu i nasadzonego na niego elementu nadbudowanego 2 w formie kapturowej. Te same elementy oznaczone są tymi samymi symbolami jak na poprzednich Figurach. Koronalny obszar implantu 1.2 jest w niniejszym przypadku w formie rury, to znaczy wykonany z osiowym zagłębieniem 2.4, a obszar czołowy boczny 2.2 elementu 35 nadbudowanego 2 w ten sposób naprężony przy wgłębieniu 2.4 przez rozpostarte wierzchołkowo, również przedłużenie 2.4 w formie rury, że przedłużenie 2.4 jest pozycjonowane we wgłębieniu 1.4, a element nadbudowany 2 może być przymocowany przy pomocy śruby okluzalnej 3 na podłożu zagłębienia 1.4. 8 [0027] Wykonanie koronalnego obszaru 1.2 implantu z zagłębieniem osiowym 1.4, do którego sięga element nadbudowany 2, ma tę zaletę, że składniki siły działające promieniowo na układ implantów zostają pochłonięte przez zazębiające się obszary implantu 1 i elementu nadbudowanego 2 i dzięki temu nie działają na śrubę okluzalną 3. Musi więc ona 5 być wyłożona tylko do pochłonięcia sił ciągnięcia, tak że w porównaniu ze znanymi śrubami okluzalnymi jest ona mniejsza i cieńsza, przez co ewentualnie może być zredukowany implant w porównaniu ze znanymi implantami. Kolejna zaleta wpuszczonej śruby okluzalnej 3 polega na tym, że koronalny obszar 1.2 implantu może być poddana obróbce w celu ewentualnie koniecznej zmiany konta (korektura osi) nadbudowy względem osi implantu, bez zagrożenia 10 przy tym dla śruby okluzalnej 3. [0028] Fig. 2A pokazuje również dwie przykładowe formy wykonania linii 2.3 krawędzi elementu nadbudowanego 2. Obszar 2.1 powłoki może być wykonany w sposób zbiegający się w szpic i tworzyć linię krawędzi w formie linii lub obszar powłoki może kończyć się tępo, tak że linia krawędzi tworzy stopień. 15 [0029] Fig. 2B i 2C pokazują elementy mocowania podczas nakładania elementu nadbudowanego 2 w wybranych relatywnych pozycjach obrotu implantu 1 i elementu nadbudowanego 2 na koronalnym obszarze 1.2 implantu. Są to zgodnie z Figurą 2B przebiegające osiowo zazębiające się rowki i odpowiednie grzebienie na zasadniczo cylindrycznie 20 uformowanej powierzchni zewnętrznej przedłużenia 2.4 elementu nadbudowanego 2 i płaszczyzny wewnętrznej osiowego wgłębienia 1.4 koronalnego obszaru 1.2 implantu wykonanego w formie rury. W celu spełnienia wymaganej wysokiej symetrii obrotu wszystkie rowki i grzebienie są równomiernie rozdzielone, a dla możliwie wolnego wyboru pozycji obrotu umieszczono możliwie wiele rowków i grzebieni. Zgodnie z Figurą 2C zazębiające się ze sobą rowki i grzebienie są umieszczone zasadniczo w cylindrycznej 25 płaszczyźnie wewnętrznej pustej przestrzeni w obszarze 2.1 powłoki elementu nadbudowanego 2 i na również zasadniczo cylindrycznej płaszczyźnie powłoki koronalnego obszaru implantu. Można sobie wyobrazić również przykłady wykonania, w których zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz przy koronalnym obszarze 1.2 implantu w formie rury i przy odpowiednich płaszczyznach elementu nadbudowanego 2 umieszczone są rowki i grzebienie. 30 [0030] Implanty 1 i elementy nadbudowy 2 są prefabrykowane dla zgodnych z wynalazkiem układów implantacyjnych, jak to zostało przedstawione przykładowo na Fig. 2A do 2C, w różnorodnych wielkościach, to znaczy implanty o długości 10, 12, 14 i 16 mm i każdy z jednakowym koronalnym obszarem implantu. W tym celu zostają prefabrykowane przy normowanych, koronalnych obszarach implantu dopasowane elementy nadbudowane. mają 35 one przykładowo równą, ewentualnie potem poddane obróbce linie krawędzi przy obszarach powłoki z różnorodnymi osiowymi długościami i różnorodnymi kątami o przykładowo 0?, 10? albo 20?. Mogą posiadać również linie krawędzi z przebiegiem, który jest dopasowany do przebiegu kości wokół siekaczy, kłów i zębów bocznych. Odpowiedni implant jest 9 implantowany i na podstawie odcisku, który zostaje wykonany po wygojeniu, zostaje wybrany element nadbudowany i określona jego korzystna pozycja obrotowa względem implantu. Przy pomocy odcisku zostaje również określone, jak należy poddać obróbce linię krawędzi prefabrykowanego elementu nadbudowy, i ewentualnie, jak należy poddać obróbce koronalny 5 obszar implantu w celu urzeczywistnienia. Oczywiście jest również możliwe, w każdym przypadku stworzyć jeden element nadbudowany 2 na podstawie odcisku. [0031] Fig. 3 pokazuje, że implant 1 zgodnego z wynalazkiem układu implantacyjnego może być połączony również z rozpościerającym się koronalnie od strony czołowej implantu elementu nadbudowanego 20, który w odróżnieniu od elementu 2 w formie 10 kapturowej nie ma obszaru powłoki. Mikroszczelina jest w tym przypadku, podobnie jak w znanych implantach, określona przy pomocy krawędzi zewnętrznej 21 strony czołowej implantu i przechodzi przykładowo w jednej płaszczyźnie. Wariant zgodnie z Figurą 3 nadaje zgodnemu z wynalazkiem układowi implantacyjnemu kolejnej elastyczności, gdyż po zagojeniu można zdecydować, czy należy zastosować element nadbudowany w formie kapturowej, czy 15 tylko koronalnie rozciągnięty element nadbudowany 20, a więc czy mikroszczelina ma być wierzchołkowo przesunięta od strony czołowej implantu, czy też nie. [0032] Fig. 4 ilustruje kolejny sposób, przy pomocy którego przy połączeniu prefabrykowanego implantu 1 i prefabrykowanego elementu nadbudowanego 3, które zasadniczo są wykonane, jak to zostało opisane powyżej w związku z Fig. 2A do 2C, może być 20 ustawiona osiowa pozycja linii 2.3 krawędzi elementu nadbudowanego 2 na płaszczyźnie powłoki koronalnego obszaru 1.2 implantu. W tym celu na podstawie osiowego zagłębienia 1.4 i/lub na koronalnej stronie czołowej implantu zostają włożone obręcze dystansowe 10 i ewentualnie zostaje zastosowana odpowiednio dłuższa śruba okluzalna 3. [0033] W celu przesunięcia mikroszczeliny w kierunku wierzchołkowym przy 25 implantowanym implancie może zostać ewentualnie skrócony koronalny obszar 1.2 implantu dzięki odpowiedniej obróbce (odkręcenie). [0034] Fig. 5 pokazuje kolejne, ilustracyjne przykłady wykonania układu implantacyjnego, który ponownie ma implant 1 i element nadbudowany 2 wykonany w formie kapturowej. W odróżnieniu od powyżej opisanych form wykonania koronalny obszar 1.2 30 implantu nie jest wykonany cylindrycznie ale jako ścięty stożek zwężający się w stronę koronalnej strony czołowej (np. okrągły ścięty stożek), na który nasadzony jest w opisany sposób w formie kaptura obszar 2.1 powłoki elementu nadbudowanego 2. Ścięty stożek jest korzystnie spadzisty (mały kąt między płaszczyzną powłoki i równoległych względem osi implantu)i w każdym przypadku przylega bez płaskich ramion podpierających bezpośrednio do 35 wierzchołkowego obszaru implantu 1.1. Również tutaj można dowolnie wybrać relatywną pozycję obrotową implantu 1 i elementu nadbudowanego 2, wzgl. linii 2.3 krawędzi w formie wianka i przymocować ewentualnie przy pomocy osiowych, zazębiających się rowków i 10 grzebieni oraz linia 2.3 krawędzi może być ewentualnie dopasowana przy pomocy odpowiedniej obróbki obszaru 2.1 powłoki przy naturalnych lub pożądanych zdarzeń. [0035] Fig. 6 pokazuje kolejny przykład wykonania implantu 1 układu implantacyjnego, który jest zasadniczo wyposażony podobnie jak implant zgodnie z Fig. 2A do 5 2C lub 3. W przeciwieństwie do implantów wymienionych Fig. w niniejszym przypadku nie tylko koronalny obszar 1.2 implantu jest wykonany jako spadzisty ścięty stożek, jak to zostało pokazane również na Figurze 5, ale również osiowe wgłębienie 1.4 jest wykonane jako pusty stożek. Spadzistość ściętego stożka, który tworzy koronalny obszar 1.2 implantu, jest zdefiniowany przez kąt ?, między płaszczyzną powłoki stożka i równoległych względem osi 10 implantu. Ten kąt ?ma być korzystnie nie większy niż 10?, zwłaszcza nie większy niż 6?. Stromość pustego stożka (osiowe wgłębienie 1.4) zdefiniowana przez odpowiedni kąt ? może być jednakowa jak stromość koronalnego obszaru implantu lub może być mniej stroma. [0036] Fig. 7 do 10 pokazują dwie kolejne przykłady wykonania koronalnego obszaru 1.2 implantu implantu dentystycznego, który może być zastosowany w zgodnym z 15 wynalazkiem układzie implantacyjnym. Fig. 7 i 9 pokazują koronalny obszar 1.2 implantu w przekroju osiowym, Fig. 8 i 10 są widokami z góry na koronalną powierzchnię czołową 1.3. [0037] Różnica przykładów wykonania zgodnie z Fig. 7 do 10 względem dalej opisanych przykładów wykonania leży w elementach mocujących (np. zazębiające się rowki i grzebienie), przy pomocy których zostaje ustalona relatywna pozycja obrotowa między 20 implantem i elementem nadbudowanym. Nie są umieszczone przy płaszczyznach powłoki implantu i elementu nadbudowy, ale przy płaszczyznach czołowych 1.3. Przedstawione implanty nie mają na ich koronalnej stronie czołowej 1.3 osiowego wgłębienia, ale jedynie gwintowany otwór dla śruby okluzalnej 3 pokazanej przy pomocy kropki i linii. [0038] Zgodnie z Fig. 7 i 8 elementy mocujące są umieszczone na zewnętrznym 25 obszarze płaszczyzny czołowej 1.3 koronalnego obszaru implantu 1.2, przy czym ten obszar płaszczyzny czołowej jest wykonany jako płaszczyzna powłoki ściętego stożka. Oczywiście obszar czołowy odpowiedniego (nie przedstawiono) elementu nadbudowanego należy wykonać w sposób przeciwny. Zaleta płaszczyzny czołowej w formie stożka 1.3 polega na tym, że ułatwia ona skrócenie koronalnego obszaru implantu dzięki obróbce. elementy mocowania 30 zgodnie z Fig. 9 i 10 rozpościerają się przez całą, np. równo wykonaną płaszczyznę czołową 1.3 koronalnego obszaru implantu. [0039] Wszystkie rowki i grzebienie pokazane na Fig. 7 do 10 przechodzą promieniowo względem osi koronalnego obszaru implantu. 35 Denta Vision GmbH, Szwajcaria Pełnomocnik: 11 EP 2 786 354 B1 Z-15139 Zastrzeżenia patentowe 1. Dentystyczny układ (1) implantu, który ma implant dentystyczny (1) oraz co najmniej jeden element nadbudowany (2), przy czym element nadbudowany jest przymocowany na koronalnej stronie czołowej implantu (1), przy czym implant (1) ma koronalny obszar (1.2) implantu, który jest wykonany jako rotacyjnie symetryczny cylinder względem osi implantu i ma osseointegracyjnie wykonaną płaszczyznę powłoki, przy czym koronalny obszar (1.2) implantu przyłącza się do wierzchołkowego obszaru (1.1) implantu, przy czym element nadbudowany (2) ma wierzchołkowy obszar (2.1) powłoki z osiowym rozszerzeniem wybieranym niezależnie od implantu oraz przy czym element nadbudowany (2) i koronalny obszar (1.2) implantu są tak dopasowane względem siebie, że obszar (2.1) powłoki może być nasadzony w formie kaptura na koronalny obszar (1.2) implantu w możliwie dowolnie wybieranej pozycji obrotowej względem implantu oraz linia (2.3) krawędzi obszaru (2.1) powłoki przylega do płaszczyzny powłoki koronalnego obszaru (1.2) implantu i razem z jego płaszczyzną powłoki tworzy mikroszczelinę, przy czym mogące być wybrane osiowe przedłużenie wierzchołkowego obszaru (2.1) powłoki określa osiową pozycję mikroszczeliny przy implancie i przebieg linii (2.3) krawędzi określa formę mikroszczeliny. 2. Układ implantu według zastrz. 1, gdzie linia (2.3) krawędzi jest w formie wianka. 3. Układ implantu według zastrz. 2, przy czym linia (2.3) krawędzi odpowiada zasadniczo przebiegowi (7) naturalnej powierzchni kości wokół siekacza, kła, czy zęba bocznego 4. Układ implantu według jednego z zastrz. 1 do 3, przy czym koronalny obszar (1.2) implantu jest w formie rury i zawiera osiowe wgłębienie (1.4), przy czym element nadbudowany (2) ma przedłużenie (2.4) wsuwane do osiowego zagłębienia (1.4) i przy czym element nadbudowany (2) jest przymocowany w obszarze osiowego wgłębienia (1.4) przy implancie (1). 5. Układ implantu według zastrz. 4, gdzie osiowe wgłębienie (1.4) ma względem osi implantu formę rotacyjnie symetrycznego cylindra drążonego lub stożka drążonego. 6. Układ implantu według jednego z zastrz. 4 albo 5, przy czym przy płaszczyźnie powłoki koronalnego obszaru (1.2) implantu i na powierzchni wewnętrznej obszaru (2.1) powłoki i/lub na powierzchni wewnętrznej osiowego wgłębienia (1.4) koronalnego obszaru (1.2) implantu i na powierzchni zewnętrznej przedłużenia (2.4) umieszczone są elementy do mocowania pozycji obrotowej elementu nadbudowanego (2) względem implantu (1). 12 7. Układ implantu według jednego z zastrz. 4 albo 5, przy czym na płaszczyźnie czołowej (1.3) koronalnego obszaru (1.2) implantów i na odpowiednich obszarach elementu nadbudowanego (2) umieszczone są elementy do mocowania pozycji obrotowej elementu nadbudowanego (2) względem implantu (1). 8. Układ implantu według zastrz. 6 albo 7, przy czym elementem do mocowania pozycji obrotowej jest większa ilość jednakowych, równomiernie rozdzielonych, przechodzących osiowo lub promieniowo, zazębiających się rowków i grzebieni. 9. Układ implantu według jednego z zastrz. 1 do 8, przy czym element nadbudowany (2) jest strukturą mezjalną wyposażoną w celu dalszej nadbudowy lub zupełną protetyczną suprakonstrukcją. 10. Układ implantu według jednego z zastrz. 1 do 9, przy czym implant (1) ma wierzchołkowy obszar (1.1) implantu w formie śruby. 11. Zestaw do implantacji i nadbudowy dentystycznego układu implantologicznego według jednego z zastrzeżeń 1-10, przy czym zestaw zawiera co najmniej jeden układ implantologiczny określony w zastrz. 1-10, oraz przy czym zestaw ma większą ilość implantów dentystycznych (1) każdy z jednakowym koronalnym obszarem (1.2) implantu i większą ilością elementów nadbudowanych (2), z dopasowanymi przy koronalnym obszarze (1.2) implantu obszarami (2.1) powłoki, przy czym obszary powłoki mają różne osiowe długości i gdzie zestaw zawiera ponadto element nadbudowany (20), który nie ma żadnego obszaru powłoki. 12. Zestaw według zastrz. 11, przy czym obszary powłoki mają różnie przechodzące linie (1.3) krawędzi co najmniej części elementów nadbudowanych 13. Zestaw według zastrz. 11 albo 12, przy czym elementy nadbudowy (2) mają różnorodne zagięcia. 14. Zestaw według zastrz. 12 albo 13, przy czym linie (2.3) krawędzi elementów nadbudowanych (2) przechodzą jak naturalna powierzchnia kości wokół naturalnego siekacza, kła, czy zęba bocznego. 15. Zestaw według jednego z zastrz. 11 do 15, przy czym zawiera on ponadto pierścienie dystansowe wokół koronalnego obszaru (1.2) implantu do ustawienia położenia linii (2.3) krawędzi. Denta Vision GmbH, Szwajcaria Pełnomocnik: 13 EP 2 786 354 B1 Z-15139 14 EP 2 786 354 B1 Z-15139 15 EP 2 786 354 B1 Z-15139 16 EP 2 786 354 B1 Z-15139
















Grupy dyskusyjne