wp.pl
wp.pl
Najpopularniejszy w Polsce portal o finansach i biznesie
Money.plTechnologie dla biznesuPrzemysłPatentyEP 1797368 T3
Wyszukiwarka patentów
  • od
  • do
Patent EP 1797368 T3


EP 1797368 T3

RZECZPOSPOLITA POLSKA (12) TŁUMACZENIE PATENTU EUROPEJSKIEGO (96) Data i numer zgłoszenia patentu europejskiego: 27.09.2005 05813741.5 (19) PL (11) PL/EP (13) (51) 1797368 T3 Int.Cl. F28G 1/16 (2006.01) F28G 15/00 (2006.01) Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (54) (97) O udzieleniu patentu europejskiego ogłoszono: 31.08.2016 Europejski Biuletyn Patentowy 2016/35 EP 1797368 B1 F22B 37/48 (2006.01) F22B 37/56 (2006.01) Tytuł wynalazku: SPOSÓB OKREŚLANIA SKUTECZNOŚCI POJEDYNCZEGO ZDMUCHIWACZA SADZY ORAZ ODPOWIADAJĄCY MU UKŁAD KOTŁA (30) (43) Pierwszeństwo: 27.09.2004 US 950707 Zgłoszenie ogłoszono: 20.06.2007 w Europejskim Biuletynie Patentowym nr 2007/25 (45) O złożeniu tłumaczenia patentu ogłoszono: 28.02.2017 Wiadomości Urzędu Patentowego 2017/02 (73) Uprawniony z patentu: INTERNATIONAL PAPER COMPANY, Stamford, US PL/EP 1797368 T3 (72) Twórca(y) wynalazku: ANDREW B. JONES, Cincinnati, US TIM CARLIER, Cincinnati, US (74) Pełnomocnik: rzecz. pat. Anna Gdula WTS RZECZNICY PATENTOWI WITEK, ŚNIEŻKO I PARTNERZY ul. R. Weigla 12 53-114 Wrocław Uwaga: W ciągu dziewięciu miesięcy od publikacji informacji o udzieleniu patentu europejskiego, każda osoba może wnieść do Europejskiego Urzędu Patentowego sprzeciw dotyczący udzielonego patentu europejskiego. Sprzeciw wnosi się w formie uzasadnionego na piśmie oświadczenia. Uważa się go za wniesiony dopiero z chwilą wniesienia opłaty za sprzeciw (Art. 99 (1) Konwencji o udzielaniu patentów europejskich). PZ/4236/AG EP 1 797 368 B1 Opis TŁO WYNALAZKU Dziedzina wynalazku [0001] Niniejszy wynalazek dotyczy kotłów oraz w szczególności, sposobu i urządzenia do mierzenia skuteczności zdmuchiwaczy sadzy, które usuwają osady popiołu na przegrzewaczach kotłów stosowanych w procesie roztwarzania siarczanowego. Podstawowe informacje [0002] W procesie wytwarzania papieru, podczas roztwarzania chemicznego powstaje, jako produkt uboczny, ług powarzelny, który zawiera prawie wszystkie nieorganiczne substancje chemiczne służące do roztwarzania wraz z ligniną i inną materią organiczną oddzieloną od drewna podczas roztwarzania w warniku. Ług powarzelny jest spalany w kotle. Dwie główne funkcje kotła to odzyskiwanie warzelnych chemikaliów nieorganicznych stosowanych w procesie roztwarzania oraz wykorzystanie energii chemicznej w organicznej części ługu powarzelnego do wytwarzania pary wodnej dla papierni. Podwójny cel, jakim jest jednoczesne odzyskiwanie substancji chemicznych i energii powoduje, że konstrukcja i obsługa kotła są bardzo skomplikowane. W stosowanym w niniejszym opisie znaczeniu, ?kocioł? oznacza kocioł wiszący, który, jak opisano poniżej, spala paliwo, które zanieczyszcza powierzchnie wymiany ciepła. [0003] W kotle regeneracyjnym, przegrzewacze są umieszczone w palenisku górnym, aby za pomocą promieniowania i konwekcji odbierać ciepło z gazów paleniskowych. Para nasycona wchodzi do sekcji przegrzewacza a para przegrzana o kontrolowanej temperaturze opuszcza tę sekcję. Powierzchnia przegrzewacza jest skonstruowana jako układ paneli rurowych. Powierzchnia przegrzewacza jest nieustannie zanieczyszczana popiołem, który unoszony jest z komory paleniska. Ilość ługu powarzelnego, jaką można spalić w kotle regeneracyjnym jest często ograniczona szybkością i zasięgiem zanieczyszczenia powierzchni przegrzewacza. Zanieczyszczenie osadzającym się popiołem ogranicza ilość wchłoniętego ciepła pochodzącego ze spalania ługu, skutkując niskimi temperaturami pary na wyjściu z przegrzewaczy oraz wysokimi temperaturami gazów wchodzących do kotła. Wyłączenie kotła do czyszczenia wymagane jest, kiedy albo temperatura pary na wyjściu jest zbyt niska do wykorzystania w dalszych urządzeniach, albo temperatura docierająca do wiązki rur kotłowych przekracza temperaturę topnienia osadów, co powoduje zatory po stronie gazu w wiązce rur kotłowych. Ponadto, zanieczyszczenie ostatecznie powoduje zatkanie, a w celu usunięcia tego zatkania konieczne jest zatrzymanie procesu spalania. Zatkany kocioł oznacza najczęściej co najmniej dwadzieścia cztery godziny przestoju do całej jednostki produkcyjnej, co powoduje duże straty ekonomiczne dla całej celulozowni. Kotły regeneracyjne są szczególnie podatne na problem zanieczyszczenia przegrzewacza ze względu na dużą ilość popiołu w paliwie (zazwyczaj ponad 35%) oraz niską temperaturę topnienia popiołu. PZ/4236/AG 2 EP 1 797 368 B1 [0004] Istnieją trzy konwencjonalne metody usuwania osadów popiołu z przegrzewaczy w kotłach regeneracyjnych, wymienione w rosnącym porządku wymaganego czasu przestoju i malejącym porządku częstotliwości: 1) zdmuchiwanie sadzy; 2) schładzanie-i-zdmuchiwanie i 3) płukanie wodą. Niniejsze zgłoszenie dotyczy jedynie pierwszego z tych trzech sposobów, zdmuchiwania sadzy. Zdmuchiwanie sadzy jest procesem zdmuchiwania osadzonych popiołów z przegrzewacza za pomocą pary wodnej z dysz zwanych zdmuchiwaczami pary. Zdmuchiwanie pary przebiega zasadniczo w sposób ciągły podczas normalnej eksploatacji kotła, przy czym różne zdmuchiwacze sadzy włączane są o różnych czasie. Zdmuchiwanie sadzy wykonuje się zazwyczaj, stosując parę wodną a zużycie pary wodnej przez jeden zdmuchiwacz sadzy wynosi najczęściej 4-5 kg/s, co odpowiada około 4-5% pary wodnej wytwarzanej przez cały kocioł; procedura zdmuchiwania sadzy powoduje zatem zużycie dużych ilości energii cieplnej. [0005] W swej najprostszej postaci, zdmuchiwanie sadzy jest procedurą znaną jako sekwencyjne zdmuchiwanie sadzy, podczas której zdmuchiwacze sadzy działają w określonych odstępach czasowych w kolejności określonej na pewnej z góry zadanej liście. Procedura zdmuchiwania sadzy przebiega w swoim własnym tempie według listy, niezależnie od tego, czy zdmuchiwanie sadzy jest konieczne, czy nie, co oznacza, że zatorów niekoniecznie da się uniknąć, nawet jeżeli w procedurze zdmuchiwania sadzy zużywa się duże ilości pary. Każda operacja zdmuchiwania sadzy zmniejsza część pobliskiego osadu popiołu, niemniej jednak osad popiołu nadal gromadzi się z czasem. Wraz z gromadzeniem się osadu, zdmuchiwanie sadzy staje się stopniowo coraz mniej skuteczne i prowadzi do pogorszenia transportu ciepła. Kiedy osad popiołu osiągnie pewien próg, przy którym wydajność kotła zostanie znacznie obniżona a zdmuchiwanie sadzy będzie niewystarczająco skuteczne, konieczne może być jego usuwanie za pomocą jednego z innych procesów oczyszczania określonych powyżej. [0006] Zdmuchiwacz sadzy to standardowo długie rurki z jednym lub większą liczbą rozmieszczonych promieniowo otworów na swym dalszym końcu. Rurki te połączone są ze źródłem sprężonej pary wodnej. Ponadto, zdmuchiwacze sadzy mają taką budowę, aby przemieszczać się pomiędzy pierwszym położeniem znajdującym się na zewnątrz paleniska a drugim położeniem wewnątrz paleniska. Kiedy zdmuchiwacze sadzy poruszają się pomiędzy pierwszym położeniem a drugim położeniem, zdmuchiwacz sadzy porusza się w sąsiedztwie powierzchni wymiany ciepła. Jeden z typów zdmuchiwacza sadzy ma taką konstrukcję, aby poruszać się ogólnie prostopadle do powierzchni wymiany ciepła. Inny rodzaj zdmuchiwacza sadzy porusza się ogólnie równolegle oraz pomiędzy powierzchniami wymiany ciepła. Aby poruszać się prostopadle do powierzchni wymiany ciepła, powierzchnie wymiany ciepła posiadają przelotowe otwory. Ruch do paleniska, który jest zazwyczaj ruchem od pierwszego do drugiego położenia, można określić jako ?pierwszy skok? a ruch z paleniska, który jest najczęściej ruchem od drugiego położenia do pierwszego położenia, można określić mianem ?drugiego skoku?. Na ogół, w sposobach zdmuchiwana sadzy wykorzystuje się pełny ruch zdmuchiwacza pary pomiędzy pierwszym położeniem a drugim położeniem, jednakże częściowy ruch także można uznać za pierwszy lub drugi skok. Kiedy zdmuchiwacz sadzy porusza się w sąsiedztwie powierzchni wymiany ciepła, para wodna wyrzucana jest przez otwory. Para wodna styka się z osadami popiołu na powierzchniach wymiany ciepła i przemieszcza pewną ilość popiołu; pewna ilość popiołu, jednakże, pozostaje. W stosowanym w niniejszym opisie znaczeniu, pojęcie ?popiół usunięty? oznaczać będzie osad popiołu, który jest usuwany w trakcie procedury zdmuchiwania sadzy, a ?popiół pozostały? oznaczać będzie popiół, który pozostaje na PZ/4236/AG 3 EP 1 797 368 B1 powierzchni wymiany ciepła po procedurze zdmuchiwania sadzy. Parę wodną stosuje się zazwyczaj zarówno podczas pierwszego, jak i drugiego skoku. [0007] Zamiast po prostu eksploatować zdmuchiwacze sadzy według harmonogramu, korzystne jest uruchomienie zdmuchiwaczy sadzy, kiedy poziom popiołu osiągnie wyznaczony z góry poziom. Jednym ze sposobów wyznaczania ilości nagromadzonego popiołu na powierzchniach wymiany ciepła w palenisku jest określenie wagi powierzchni wymiany ciepła i powiązanych elementów przegrzewacza. Sposób wyznaczania wagi osadów ujawniono w patencie USA nr 6 323 442 oraz w amerykańskich zgłoszeniach patentowych o numerach US2004/226758 oraz US 2004/006841, które zostają niniejszym włączone do niniejszego opisu przez odwołanie. Ponadto, pożądane jest oszczędzanie energii poprzez spowodowanie, aby zdmuchiwacze sadzy zużywały parę wodną tylko, gdy para wodna skutecznie czyści powierzchnie wymiany ciepła. [0008] Pojawia się zatem zapotrzebowanie na sposób czyszczenia powierzchni wymiany ciepła elementów przegrzewacza paleniskowego, kiedy powierzchnie wymiany ciepła osiągną ustalony z góry poziom zanieczyszczenia. [0009] Istnieje ponadto zapotrzebowanie na sposób czyszczenia powierzchni wymiany ciepła elementów przegrzewacza paleniskowego. STRESZCZENIE WYNALAZKU [0010] Te i inne potrzeby spełniane są przez niniejszy wynalazek, w którym przedstawia się sposób czyszczenia powierzchni wymiany ciepła elementu wymiany ciepła w przegrzewaczu paleniskowym, kiedy powierzchnie wymiany ciepła osiągną ustalony z góry poziom zanieczyszczenia, który określa waga popiołu. W wynalazku przedstawia się także sposób zarządzania układem czyszczącym opartym na wydajności układu czyszczącego lub elementu czyszczącego. Waga popiołu jest korzystnie określana za pomocą układu ważącego połączonego z konstrukcją nośną podpierającą powierzchnię wymiany ciepła. Standardowo, powierzchnie wymiany ciepła zwisają z prętów a system ważący zawiera co najmniej jedno urządzenie ważące, takie jak, niewyłącznie, tensometr lub miernik siły, podłączony do prętów zawieszenia. Chociaż korzystny układ ważący jest zbudowany tak, aby określić wagę każdego z prętów zawieszenia, można także zastosować układ z bardziej ograniczoną liczbą urządzeń ważących. Czyli, na przykład, układ ważący zawierający ograniczoną liczbę urządzeń ważących można zbudować w taki sposób, aby mierzyć moment obrotowy w celu określenia wagi popiołu. Odpowiednio, mówi się, że system ważący ma mierzyć ?siłę? w przeciwieństwie do jedynie wagi, wywieraną na konstrukcję nośną przez ten element wymiany ciepła oraz osadzony na nim popiół. [0011] Mierząc siłę wywieraną na konstrukcję nośną przez elementy wymiany ciepła, kiedy te elementy wymiany ciepła są czyste, np. właśnie zainstalowane lub po płukaniu wodą, można wyznaczyć siłę początkową. Kiedy palenisko jest użytkowane, elementy wymiany ciepła zostaną zanieczyszczone popiołem. Masa popiołu wywiera dodatkową siłę. Każdy element wymiany ciepła może unieść jakąś maksymalną ilość popiołu, zanim eksploatacja tego elementu wymiany ciepła stanie się niewydajna. System czyszczenia stosowany jest do usuwania popiołu, aby opóźnić osadzenie się popiołu w maksymalnej ilości. Jeżeli układ czyszczący nie będzie w stanie usunąć wystarczającej ilości popiołu a ilość popiołu na elementach wymiany ciepła będzie pozostawać powyżej maksimum po czyszczeniu, konieczne może być czyszczenie paleniska za pomocą schładzania-i-zdmuchiwania lub płukania wodą, PZ/4236/AG 4 EP 1 797 368 B1 które to sposoby wymieniono powyżej. Ponadto, układ czyszczący zawiera pewną liczbę elementów czyszczących. Każdy element czyszczący charakteryzuje się znaną wydajnością, z jaką oczekuje się działania tego elementu czyszczącego. Czyli, dla każdego elementu czyszczącego znana jest ilość popiołu, usunięcia której oczekuje się od tego elementu podczas operacji czyszczenia. Jeżeli ta ilość popiołu nie zostanie usunięta, koszt eksploatacji elementu czyszczącego przestaje być uzasadniony przez ilość usuwanego popiołu. W związku z tym, jeżeli element czyszczący nie osiąga minimalnego dopuszczalnego stopnia wydajności, ogranicza się stosowanie tego elementu, aby nie tracić pary wodnej na niewydajny element czyszczący. [0012] Układ czyszczący wykorzystywany jest do czyszczenia elementów wymiany ciepła, gdy osiągnięta zostanie założona z góry siła i/lub układu czyszczącego można używać według harmonogramu. Niezależnie od zdarzenia inicjującego czyszczenie, układ ważący stosowany jest do określania pierwszej siły będącej siłą wywieraną przez elementy wymiany ciepła i popiół. Układ czyszczący, który korzystnie składa się z co najmniej dwóch zdmuchiwaczy sadzy, uruchamiany jest, aby usunąć popiół. Po zastosowaniu układu czyszczącego, układ ważący wykorzystuje się do wyznaczenia drugiej siły będącej siłą wywieraną przez elementy wymiany ciepła i resztki popiołu. Porównując pierwszą siłę z drugą, można określić ilość popiołu usuniętego przez konkretny element czyszczący. Stosunek wagi popiołu przed i po czyszczeniu wykorzystuje się do określenia poziomu wydajności każdego elementu czyszczącego. W oparciu o te informacje można zarządzać eksploatacją elementów czyszczących, aby wspomagać wydajne czyszczenie. Czyli, jeżeli okaże się, że konkretny element czyszczący nie usuwa wystarczającej ilości popiołu, można podać na ten element dodatkową porcję pary, można nim wykonać dodatkowy skok czyszczenia lub można go wyłączyć. [0013] Zarządzanie elementem czyszczącym może opierać się na kilku czynnikach. Na przykład, pomiar może być pomiarem względnym. Czyli, na przykład, jeżeli dwa elementy czyszczące czyszczą pojedynczy element wymiany ciepła i stwierdzone zostanie, że jeden z tych elementów czyszczących działa bardziej wydajnie niż drugi, można wyłączyć ten mniej wydajny element. Alternatywnie, stopień wydajności dla każdego elementu czyszczącego można wyznaczyć w czasie, rejestrując ilość osadów popiołu usuniętą przez każdą procedurę czyszczenia. Alternatywnie, element czyszczący może być zaprojektowany z założoną zdolnością czyszczenia lub poziomem wydajności. Tam, gdzie stosuje się minimalny poziom wydajności, poziom wydajności używanego elementu czyszczącego porównywany jest z minimalnym poziomem wydajności, aby określić, czy ten element czyszczący zostanie użyty ponownie. Ponadto, tam, gdzie występuje wiele elementów czyszczących, układ ważący stosuje się do określenia zmiany siły, a zatem i poziomu wydajności, związanej z każdym elementem czyszczącym. Czyli, na przykład, jeżeli mamy do czynienia z dwoma elementami wymiany ciepła i pojedynczym elementem czyszczącym związanym z każdym z elementów wymiany ciepła, układ ważący mógłby być skonstruowany w taki sposób, aby określać zmianę wagi każdego elementu wymiany ciepła. Zatem, układ ważący można by wykorzystać do wyznaczania poziomu wydajności każdego elementu czyszczącego. Gdy jeden z elementów czyszczących zejdzie poniżej minimalnego poziomu wydajności, tylko ten element czyszczący jest wykluczany z użytkowania. Koncepcję zawartą w tym prostym przykładzie można także zastosować do konfiguracji złożonych, w których wiele urządzeń ważących połączonych jest z wieloma elementami wymiany ciepła, które czyszczone są przez wiele elementów czyszczących, a układ ważący wykorzystuje wiele urządzeń ważących do określania wydajności poszczególnych elementów czyszczących. PZ/4236/AG 5 EP 1 797 368 B1 [0014] Wydajność każdego z elementów czyszczących określana jest podczas, lub przewidywana dla pierwszego skoku i drugiego skoku. Czyli, etap czyszczenia obejmuje pierwszy skok, podczas którego elementy czyszczące poruszają się od pierwszego położenia do drugiego oraz drugi skok, podczas którego elementy czyszczące poruszają się od drugiego położenia wstecz do pierwszego. Dla każdego elementu czyszczącego znany jest minimalny stopień wydajności całego cyklu, minimalny stopień wydajności pierwszego skoku i minimalny stopień wydajności drugiego skoku. Minimalny stopień wydajności pełnego cyklu odnosi się do ilość popiołu, usunięcia której oczekuje się po całym cyklu czyszczenia, czyli zarówno podczas pierwszego, jak i drugiego skoku. Minimalny poziom wydajności pierwszego skoku odnosi się do ilości popiołu, usunięcia której oczekuje po pierwszym skoku. Minimalny poziom wydajności drugiego skoku odnosi się do ilości popiołu, usunięcia której oczekuje po drugim skoku. Stosowany może być też tymczasowy stopień wydajności drugiego skoku, który odnosi się do ilości popiołu, usunięcia której oczekuje się po drugim skoku, kiedy wyeliminowano podawanie pary wodnej podczas pierwszego skoku. [0015] Tak, jak poprzednio, pierwsza siła wyznaczana jest przed rozpoczęciem operacji czyszczenia. Druga siła wyznaczana jest po pierwszym skoku a trzecia siła wyznaczana jest na koniec drugiego skoku. Porównując pierwszą siłę z drugą, można wyznaczyć poziom wydajności pierwszego skoku. Porównując drugą siłę z trzecią, można wyznaczyć poziom wydajności drugiego skoku. Porównując pierwszą siłę z trzecią, można wyznaczyć poziom wydajności pełnego cyklu. Jeżeli poziom wydajności pierwszego skoku jest mniejszy niż minimalny poziom wydajności pierwszego skoku, podawanie pary podczas pierwszego skoku można wykluczyć na pewną liczbę cykli czyszczenia. Jeżeli poziom wydajności drugiego skoku jest mniejszy niż minimalny poziom wydajności drugiego skoku, podawanie pary podczas drugiego skoku można wykluczyć na pewną liczbę cykli czyszczenia. Jeżeli poziom wydajności całego cyklu jest mniejszy niż minimalny poziom wydajności cyklu, można zakończyć użytkowanie odnośnego elementu czyszczącego. Ponadto, jeżeli wykluczono podawanie pary podczas pierwszego skoku, ale para nadal jest podawana podczas drugiego skoku, można wyznaczyć tymczasowy poziom wydajności drugiego skoku, porównując siły pierwszą i trzecią. Jeżeli tymczasowy poziom wydajności drugiego skoku jest mniejszy niż minimalny tymczasowy poziom wydajności drugiego skoku, podawanie pary podczas drugiego skoku można wykluczyć na pewną liczbę cykli czyszczenia. [0016] Początkowo oczekuje się, iż system czyszczenia zapewni wystarczające czyszczenie podczas pojedynczego skoku. Zatem, jeżeli większość popiołu zostanie usunięta podczas pierwszego skoku, w drugim skoku usunięta zostanie zapewne tylko mała ilość popiołu, wskutek czego wydajność będzie mniejsza niż minimalny poziom wydajności drugiego skoku. Alternatywnie, element czyszczący można uruchamiać podczas drugiego skoku tylko w sposób omówiony poniżej. Tam, gdzie układ czyszczący jest grupą elementów czyszczących, para będzie najczęściej podawana tylko podczas pierwszego skoku, kiedy to zdmuchiwacze sadzy poruszają się do wnętrza paleniska. W miarę jak powierzchnie wymiany ciepła są coraz bardziej zanieczyszczone popiołem, konieczne może okazać się podawanie pary podczas drugiego skoku. Alternatywnie, zdmuchiwacz sadzy może być zbudowany tak, aby para podawana była na początku tylko podczas drugiego skoku. Gdy podczas drugiego skoku nie da się już usunąć wystarczającej ilości popiołu, można podczas następnej procedury czyszczenia wykorzystać pierwszy skok. W dalszej części opisu, skok, podczas którego podawana jest para będzie określany mianem skoku aktywnego a skok, podczas którego para nie jest podawana, będzie określany mianem skoku nieaktywnego. Jeżeli para podawana jest podczas obu skoków, procedura określana będzie mianem PZ/4236/AG 6 EP 1 797 368 B1 pełnego cyklu. Jeżeli para nie ma być podawana, zdmuchiwacz sadzy określany będzie mianem ?wyłączony?. Podczas eksploatacji jeden zdmuchiwacz sadzy może być mechanicznie połączony z innym zdmuchiwaczem sadzy. Zatem, zdmuchiwacz, którego żaden skok nie jest aktywny może być przesuwany do i z paleniska. [0017] W związku z tym, układ czyszczący może być zbudowany tak, aby początkowo wykorzystywać element czyszczący ze skokiem nieaktywnym, a następnie w miarę gromadzenia się osadu, skok nieaktywny elementu czyszczącego może zostać aktywowany, gdy wydajność skoku aktywnego spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności dla tego skoku. Alternatywnie, skok nieaktywny może być aktywowany po określonej liczbie cykli. Należy ponadto zdawać sobie sprawę, iż usuwanie popiołu nie zawsze przebiega w sposób standardowy. Oznacza to, że pomimo, iż jeden skok czyszczący lub cały cykl czyszczenia może nie być w stanie usunąć efektywnej ilości popiołu, nie oznacza to zawsze, że kolejny skok czyszczący lub cały cykl nadal nie będzie w stanie usunąć efektywnej ilości popiołu. Zatem, możliwe jest, iż zarządzanie układem czyszczącym będzie obejmować reaktywację wyłączonych elementów czyszczących. Ostatecznie jednakże, wykorzystanie pary zarówno podczas pierwszego, jak i drugiego skoku może ciągle nie prowadzić do usuwania żądanej ilości popiołu a wydajność elementu czyszczącego spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności pełnego cyklu i element czyszczący zostanie wyłączony z użytkowania. [0018] Ponieważ wydajność pierwszego skoku można wyznaczyć podczas cyklu czyszczenia, korzystne jest, aby pierwszy skok był początkowym skokiem aktywnym. To znaczy, że jeżeli stwierdzone zostanie, iż pierwszy skok nie był w stanie usunąć wystarczającej ilości popiołu, można aktywować drugi skok w środku cyklu, z korzyścią dla elementu wymiany ciepła, jaką jest czyszczenie podczas drugiego skoku. Jeżeli to drugi skok będzie początkowym skokiem aktywnym i nie zdoła usunąć dostatecznej ilości popiołu, na elemencie wymiany ciepła nadal pozostanie nadmiar osadu popiołu aż do następnego cyklu czyszczenia, kiedy to będzie można aktywować pierwszy skok. W sytuacji, gdy to drugi skok jest początkowym skokiem aktywnym, skok ten określa się mianem tymczasowego drugiego skoku. Tak, jak poprzednio, gdy tymczasowy poziom wydajności drugiego skoku spadnie poniżej minimalnego tymczasowego poziomu wydajności drugiego skoku, można włączyć podawanie pary podczas pierwszego skoku, aby element czyszczący osiągnął poziom wydajności pełnego cyklu równy minimalnemu poziomowi wydajności pełnego cyklu. [0019] Odpowiednio, przedmiotem wynalazku jest przedstawienie sposobu czyszczenia powierzchni wymiany ciepła elementów przegrzewacza paleniskowego, kiedy te powierzchnie wymiany ciepła osiągną ustalony z góry poziom zanieczyszczenia. [0020] Kolejnym przedmiotem wynalazku jest przedstawienie sposobu czyszczenia powierzchni wymiany ciepła elementów przegrzewacza paleniskowego, w którym wykorzystuje się parę wodną wyłącznie podczas efektywnej części procedury czyszczenia. KRÓTKI OPIS FIGUR RYSUNKU [0021] Wynalazek można w pełni zrozumieć na podstawie poniższego opisu korzystnych przykładów wykonania wynalazku, rozpatrywanego w połączeniu z załączonymi figurami rysunku, na których: PZ/4236/AG 7 EP 1 797 368 B1 Figura 1 jest schematyczną ilustracją elementów typowego kotła regeneracyjnego do spalania ługu powarzelnego. Figura 2 jest schematyczną ilustracją sposobu montażu kotła na konstrukcji nośnej z belek stalowych. Figura 3 jest schematyczną ilustracją niektórych z elementów układu przegrzewacza i układu czyszczącego. Figura 4 jest schematem logicznym, ilustrującym etapy proponowanego sposobu. Figura 5 jest schematem logicznym, ilustrującym odcinki etapów proponowanego sposobu. Figura 6 jest schematem logicznym, ilustrującym odcinki etapów proponowanego sposobu. Figura 7 jest schematem logicznym, ilustrującym etapy sposobu zdmuchiwania sadzy w oparciu o wagę nagromadzonego osadu. OPIS KORZYSTNYCH PRZYKŁADÓW REALIZACJI [0022] W stosowanym w niniejszym opisie znaczeniu, słowo ?wyłączony? stosowane do opisu zdmuchiwacza sadzy oznaczać będzie, że podawanie pary wodnej na ten zdmuchiwacz sadzy zostało wyłączone lub znacznie ograniczone. [0023] W stosowanym w niniejszym opisie znaczeniu, słowo ?zarządzać? stosowane w odniesieniu do układu czyszczącego, elementu czyszczącego lub elementów czyszczących oznaczać będzie selektywne wykorzystanie/aktywację elementu lub elementów czyszczących. Ponadto, stosowane w odniesieniu do zdmuchiwacza sadzy słowo ?zarządzać? oznaczać będzie selektywne podawanie określonej ilości pary wodnej do parowego zdmuchiwacza sadzy. [0024] W stosowanym w niniejszym opisie znaczeniu, słowo ?dostarczany? stosowane w odniesieniu do poziomu wydajności oznaczać będzie, że ten poziom wydajności oparty jest na znanych czynnikach konstrukcyjnych elementów czyszczących lub układu czyszczącego. [0025] W stosowanym w niniejszym opisie znaczeniu, słowo ?wyznaczanie? stosowane w odniesieniu do poziomu wydajności oznaczać będzie, że ten poziom wydajności oparty jest na danych gromadzonych podczas użytkowania elementów czyszczących lub układu czyszczącego. [0026] W stosowanym w niniejszym opisie znaczeniu, słowo ?zapewniany? stosowane w odniesieniu do poziomu wydajności oznaczać będzie, że ten poziom wydajności jest albo dostarczany, albo wyznaczany. [0027] Figura 1 jest schematyczną ilustracją elementów typowego kotła regeneracyjnego do spalania ługu powarzelnego 10. Ług powarzelny jest produktem ubocznym chemicznego roztwarzania w procesie wytwarzania papieru, spalanym w układzie kotła 10. Wstępne stężenie ?słabego ługu powarzelnego? wynosi około 15%. Ług powarzelny jest zagęszczany do stanu palności (65% do 85% zawartości suchej masy) w parowniku 12, a następnie spalany w kotle 14. Kocioł 14 zawiera sekcję paleniska, czyli ?palenisko? 16, gdzie spalany jest ług powarzelny oraz sekcję konwekcyjnej wymiany ciepła 18 i występ 20 pomiędzy nimi. Spalanie przekształca materię organiczną w ługu powarzelnym w produkty gazowe w ciągu procesów obejmujących suszenie, przekształcanie w fazę lotną (piroliza, rozszczepianie cząsteczek) i spalanie/zgazowanie karbonizatu. Niektóre z cieczy organicznych spalane są do postaci stałych cząstek węgla zwanych karbonizatem. Spalanie karbonizatu następuje przede wszystkim na złożu karbonizatu 22, które pokrywa dno paleniska 16, chociaż część karbonizatu spala się także w locie. Wraz ze spalaniem lub zgazowaniem węgla w karbonizacie, z karbonizatu uwalniane są związki nieorganiczne i tworzą strukturę stopionych soli zwaną wytopem, który spływa do dna złoża karbonizatu i PZ/4236/AG 8 EP 1 797 368 B1 jest bez przerwy spuszczany z paleniska przez spusty wytopu 24. Gazy odlotowe filtrowane są przez elektrofiltr 26 i uchodzą przez komin 28. [0028] Wzdłuż pionowych ścian 30 paleniska 16 biegną ułożone pionowo na ścianach rury 32, przez które woda zamieniana jest w parę przez ciepło paleniska 16. Palenisko 16 zawiera wloty powietrza pierwszego poziomu 34, wloty powietrza drugiego poziomu 36 oraz wloty powietrza trzeciego poziomu 38 do wprowadzania powietrza do spalania na trzech różnych wysokościach. Ług powarzelny jest natryskiwany na palenisko 16 przez pistolety do ługu powarzelnego 40. [0029] Sekcja wymiany ciepła 18 zawiera trzy zestawy wiązek rurowych (pułapek cieplnych), które kolejno, etapami, podgrzewają wodę zasilającą do pary przegrzanej. Wiązki rur zawierają ekonomizer 50, w którym woda zasilająca jest podgrzewana tuż poniżej punktu wrzenia, wiązkę rur kotłowych 52, czyli ?wiązkę generowania pary?, w której, wraz z rurami ściennymi 32, woda jest przekształcana w parę oraz układ przegrzewacza 60, który zwiększa temperaturę pary od nasycenia do ostatecznej temperatury przegrzania. [0030] Figura 2 jest schematyczną ilustracją sposobu montażu układu kotła 10 na konstrukcji nośnej z belek stalowych 70, ukazując jedynie profil systemu kotła oraz elementy, które nas aktualnie interesują. Cały system kotła 10 zawieszony jest w środku konstrukcji nośnej 70 za pomocą prętów zawieszenia 72. Pręty zawieszenia 72 kotła są połączone pomiędzy dachem 17 układu kotła 10 oraz belkami podsufitowymi 74 konstrukcji nośnej 70. Inny zestaw prętów zawieszenia, zwanych dalej ?prętami zawieszenia przegrzewacza? lub po prostu ?prętami zawieszenia? 76, utrzymują jedynie układ przegrzewacza 60. To znaczy, że układ przegrzewacza 60 jest zawieszony niezależnie od pozostałej części układu kotła 10. [0031] Figura 3 jest schematyczną ilustracją niektórych elementów układu przegrzewacza 60, które są zawieszone niezależnie od układu kotła 10. W tym przykładzie wykonania, układ przegrzewacza zawiera trzy przegrzewacze: 61, 62, 63. Chociaż zilustrowano tu trzy przegrzewacze, uwzględnienie większej lub mniejszej ich liczby zależnie od potrzeb mieści się w zakresie niniejszego wynalazku. Dla przejrzystości, w omówieniu poniżej opisuje się konstrukcję przegrzewacza 61 lub w kategoriach przegrzewacza 61, rozumiejąc jednocześnie, że konstrukcja innych przegrzewaczy 62, 63 jest taka sama. Każdy z przegrzewaczy 61, 62, 63 jest zespołem zawierającym co najmniej jeden, a korzystnie 20-50, elementów wymiany ciepła 64. Para wodna wchodzi do elementów wymiany ciepła 64 przez kolektor zwany głowicą wlotową 65. Para wodna jest przegrzewana w elementach wymiany ciepła 64 i jako para przegrzana uchodzi z elementów wymiany ciepła przez inny kolektor zwany głowicą wylotową 66. Elementy wymiany ciepła 64 zawieszone są na głowicach 65, 66, które z kolei zawieszone są na belkach podsufitowych 74 (Fig. 2) na prętach zawieszenia 76. Standardowo, 10-20 prętów zawieszenia 70 rozmieszcza się równomiernie na całej długości każdej głowicy 65, 66. Na przykład, przegrzewacz 61 może być zawieszony na 20 prętach zawieszenia 76; dziesięć prętów zawieszenia 76 połączonych z głowicą wlotową 65 i dziesięć prętów zawieszenia połączonych z głowicą wylotową 66. [0032] Powierzchni zewnętrzna, czyli powierzchnia wymiany ciepła, każdego elementu wymiany ciepła 64 jest odsłonięta od strony wnętrza paleniska 16. Zatem, praktycznie wszystkie części powierzchni wymiany ciepła 67 mogą zostać pokryte popiołem podczas normalnej eksploatacji paleniska 16. Znaczna część powierzchni wymiany ciepła 67 jest oczyszczana, czyli usuwana jest z nich część popiołu, przez układ czyszczący 80. Układ czyszczący zawiera co najmniej jeden, a korzystnie grupę, elementów czyszczących 82 skonstruowanych do czyszczenia elementów wymiany ciepła 64, a w szczególności, PZ/4236/AG 9 EP 1 797 368 B1 powierzchni wymiany ciepła 67. Korzystnie, elementy czyszczące 82 są parowymi zdmuchiwaczami sadzy 84, dalej ?zdmuchiwacze sadzy?, które są znane w dziedzinie. Zdmuchiwacze sadzy 84 to wydłużone rurki 86, posiadające co najmniej jeden otwór 88, a korzystnie parę umieszczonych promieniowo otworów 88, oddzielonych od siebie o kąt 180 stopni na dalszym końcu rurki 86. Rurki 86 są płynowo połączone ze źródłem pary 90. Korzystnie, para wodna dostarczana jest pod ciśnieniem około 200 do 400 psi. Zatem, para wodna może być wyrzucana przez dysze 88 na powierzchnie wymiany ciepła 67. Zdmuchiwacze sadzy 84 są skonstruowane w taki sposób, aby poruszać się między pierwszym położeniem, zazwyczaj na zewnątrz paleniska 16, a drugim położeniem, sąsiadującym z elementami wymiany ciepła 64. Ruch do wewnątrz, pomiędzy pierwszym a drugim położeniem, nazywany jest pierwszym skokiem, a ruch na zewnątrz pomiędzy drugim a pierwszym położeniem, nazywany jest drugim skokiem. [0033] Jak pokazano na Figurze 3, zdmuchiwacze sadzy 84 są, korzystnie, zbudowane w taki sposób, aby poruszać się zasadniczo prostopadle do elementów wymiany ciepła 64 i pomiędzy nimi. Jak pokazano po prawej stronie Figury 3, elementy czyszczące 82A mogą być także zbudowane w taki sposób, aby poruszać się zasadniczo równolegle do elementów wymiany ciepła 64 i pomiędzy nimi. Jak pokazano po lewej stronie Figury 3, zdmuchiwacze pary 84 mogą być także zbudowane w taki sposób, aby poruszać się zasadniczo prostopadle do elementów wymiany ciepła 64 i przez grupę cylindrycznych otworów 92 w elementach wymiany ciepła 64. To znaczy, że elementy wymiany ciepła 64 są uszczelnione a rurki 84 mogą swobodnie przechodzić przez cylindryczne otwory 92. Podczas ruchu zdmuchiwaczy sadzy 84 pomiędzy pierwszym a drugim położeniem, para jest wyrzucana przez otwory 88. Kiedy para wodna wchodzi w kontakt z popiołem pokrywającym powierzchnie wymiany ciepła 67, część tego popiołu ulega usunięciu. Z czasem, nagromadzenie pozostałego popiołu może stawiać zbyt duży opór, aby usunąć go za pomocą zdmuchiwaczy sadzy 84 i można zastosować inny sposób czyszczenia. Zdmuchiwacze sadzy 84 opisane powyżej wykorzystują parę wodną, zwraca się jednak uwagę, że wynalazek nie jest w ten sposób ograniczony a zdmuchiwacze sadzy mogą także działać na innej zasadzie, jak akustyczne zdmuchiwanie sadzy lub inna zasada umożliwiająca zdmuchiwanie sadzy, kiedy kocioł 14 jest użytkowany. [0034] Układ kotła 10 zawiera ponadto układ ważący 94. Układ ważący 94 jest skonstruowany tak, aby wyznaczać siłę wywieraną przez elementy wymiany ciepła 64 na konstrukcję nośną 70 i przekształcać tę siłę na sygnał wyjściowy reprezentatywny dla tej siły. Układ ważący 94 zawiera także grupę urządzeń ważących 95. Urządzenia ważące 95 są korzystnie ogniwami obciążnikowymi 96 lub czujnikami tensometrycznymi 97. Urządzenia ważące 95 są połączone z prętami zawieszenia 76 podtrzymującymi elementy wymiany ciepła 64. Urządzenia ważące 95 są ogólnie skonfigurowane do wyznaczania wagi elementów wymiany ciepła 64 i są korzystnie umieszczone na każdym pręcie zawieszenia 76. Jednakże, urządzenia ważące mogą być skonfigurowane do pomiaru innych sił, takich jak, niewyłącznie, moment obrotowy. Siła działająca na konstrukcję nośną 70 rośnie wraz z odkładaniem się osadów popiołu i maleje podczas czyszczenia. Jak opisano poniżej, na dowolnym etapie wyznaczania siły zakłada się, że system ważący 94 wykorzystywany jest do wyznaczenia tej siły. [0035] Działanie układu czyszczącego 80 sterowane jest przez układ sterujący 300, który zbudowany jest do zarządzania układem czyszczącym 80 w oparciu o wagę osadów popiołu na jednym spośród elementów wymiany ciepła 64 lub na większej ich liczbie. Układ sterowania 300 jest tak zbudowany, aby aktywować wsunięcie lub wysunięcie zdmuchiwaczy sadzy 84, czyli ruch pomiędzy pierwszym a drugim PZ/4236/AG 10 EP 1 797 368 B1 położeniem zdmuchiwacza sadzy 84, prędkość skoku oraz zastosowanie i/lub ilość pary wodnej. Oznacza to, że para wodna może zostać zastosowana w pierwszym, drugim lub podczas obydwu skoków. Ponadto, parę wodną można dostarczać w dowolnych ilościach od zera do stu procent maksymalnej ilości, na dostarczenie której przewidziano zdmuchiwacz sadzy 84. Zatem, układ sterowania 300 można wykorzystać do zarządzania elementami czyszczącymi 82. Układ sterujący 300 może także odbierać na wejściu sygnały z układu ważenia 94. Układ sterujący 300 może wykorzystywać i/lub wyświetlać sygnał wyjściowy z układu ważenia. Zarządzanie elementami czyszczącymi 82 może być ręczne, co oznacza, że to użytkownik reguluje wykorzystanie elementów czyszczących 82 w oparciu o wyświetlane dane, a może też być automatyczne. Standardowo, układ sterowania 300 będzie wykorzystywał jeden lub więcej programowalnych sterowników logicznych 302, które zostały zaprogramowane do zarządzania elementami czyszczącymi w oparciu o minimalne poziomy wydajności. To znaczy, na przykład, że programowalny sterownik logiczny 302 jest skonstruowany tak, aby odbierać i rejestrować sygnał wyjściowy z układu ważenia 94, uruchomić układ czyszczący 80 oraz wyznaczyć poziom wydajności, odbierając sygnał wyjściowy i uruchamiając układ czyszczący, jak opisano poniżej, dla elementu czyszczącego 82 oraz wyświetlić poziom wydajności dla tego elementu czyszczącego 82. W korzystnym przykładzie wykonania, programowalny sterownik logiczny 302 posiada strukturę danych 304 reprezentującą minimalny poziom wydajności, jak opisano poniżej, dla elementu czyszczącego 82. Programowalny sterownik logiczny 302 jest skonstruowany tak, aby wyłączyć element czyszczący 82, gdy poziom wydajności dla tego elementu czyszczącego 82 spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności dla elementu czyszczącego 82. W korzystniejszym przykładzie wykonania, programowalny sterownik logiczny 302 posiada strukturę danych 304 reprezentującą minimalny poziom wydajności skoku aktywnego, jak opisano poniżej, elementu czyszczącego oraz minimalny poziom wydajności pełnego cyklu, jak opisano poniżej, dla elementu czyszczącego 82. Programowalny sterownik logiczny 302 jest skonstruowany tak, aby uruchamiać czyszczenie podczas skoku nieaktywnego, gdy poziom wydajności skoku aktywnego spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności oraz aby wyłączać element czyszczący 82, gdy poziom wydajności pełnego cyklu dla tego elementu czyszczącego 82 spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności pełnego cyklu dla tego elementu czyszczącego 82. [0036] Stosowanie pary wodnej do czyszczenia elementów wymiany ciepła 64 jest drogie. Dlatego też, pożądane jest, aby parę stosować wyłącznie wtedy, kiedy para wodna jest wykorzystywana wydajnie do usuwania popiołu. Aby zwiększyć wydajność elementu czyszczącego 80, przedstawia się poniższy sposób. Dla przejrzystości, omówienie poniżej dotyczyć będzie pojedynczego elementu wymiany ciepła 64, jednak rozumie się, iż jednocześnie można czyścić jeden lub więcej elementów wymiany ciepła 64 lub grupę elementów wymiany ciepła 64. [0037] Jak pokazano na Figurze 4, pierwszym etapem mogłoby być przekazanie lub wyznaczenie ograniczeń eksploatacyjnych dla układu kotła 10. Zatem, przekazuje się, 100, maksymalną dopuszczalną wagę popiołu na elemencie wymiany ciepła 64. Następnie, 102, przekazuje się minimalny poziom wydajności dla każdego z elementów czyszczących 82. Minimalny poziom wydajności dla każdego elementu czyszczącego 82 może być przekazany przez specyfikację konstrukcyjną lub może zostać wyznaczony na podstawie rzeczywistego użycia elementów czyszczących 82 w okresie czasu, przy jednoczesnym gromadzeniu danych dotyczących osadzania się popiołu i wymiany ciepła. [0038] W stosowanym w niniejszym opisie znaczeniu, ?poziom wydajności? elementu czyszczącego 82 wyznacza się przez porównanie siły działającej na konstrukcję nośną 70 przed czyszczeniem z siłą PZ/4236/AG 11 EP 1 797 368 B1 działającą na konstrukcję nośną 70 po czyszczeniu, aby oszacować ilość usuniętego popiołu. Odpowiednio, minimalny poziom wydajności jest ustaloną z góry wartością obrazującą wydajność, jaką musi osiągnąć element czyszczący 82, aby uzasadnić koszt podania pary na ten element. Ponadto, każdy element czyszczący 82 może mieć poziomy wydajności dla każdej części cyklu czyszczenia. To znaczy, jak pokazano na Fig. 5, że etap 102a określania minimalnego poziomu wydajności dla każdego elementu czyszczącego 82 może obejmować etapy określania minimalnego poziomu wydajności aktywnego skoku 103, minimalnego poziomu wydajności pierwszego skoku 104, minimalnego poziomu wydajności drugiego skoku 106 oraz określania minimalnego poziomu wydajności pełnego cyklu 108. Ponadto, określa się także minimalny tymczasowy poziom wydajności drugiego skoku 110. Tymczasowy poziom wydajności drugiego skoku odnosi się do ilości popiołu, usunięcia której oczekuje się podczas drugiego skoku, kiedy drugi skok jest jedynym skokiem aktywnym. [0039] Kolejnym etapem wstępnym może być określenie siły początkowej 112 wywieranej przez element wymiany ciepła 64 na konstrukcję nośną 70. Siła początkowa jest wyznaczana, 112, gdy elementy wymiany ciepła 64 są czyste, np. nowo zainstalowane lub po płukaniu wodą. Po wyznaczeniu tych parametrów wstępnych, palenisko 16 jest eksploatowane 114. Eksploatacja paleniska 114 powoduje osadzanie się popiołu na elementach wymiany ciepła 64. Ostatecznie popiół musi zostać usunięty za pomocą układu czyszczenia 80. Początek procedury czyszczenia 130 może być wyznaczony przez upływ czasu lub po stwierdzeniu, że waga popiołu przekracza dopuszczalną maksymalną wagę popiołu. Procedura czyszczenia 130 jest także etapem wyznaczania wydajności 116 okładu czyszczącego 80 lub elementu czyszczącego 82. Wyznaczenie wydajności 116 układu czyszczącego 80 lub elementu czyszczącego 82 obejmuje następujące etapy. [0040] Wyznaczana jest pierwsza siła 120 oznaczająca siłę elementu wymiany ciepła 64 i zgromadzonego na nim popiołu. Należy zwrócić uwagę na fakt, że ponieważ wiadomo, iż ogniwa obciążnikowe 96 i czujniki tensometryczne 97 charakteryzują się pewnym ?szumem?, który zakłóca dokładne odczyty w różnych punktach czasu, siłę działającą na konstrukcję nośną 70 można mierzyć w czasie tak, aby można było utworzyć korelację liniową wagi względem czasu. Taka korelacja może zostać wykorzystana do dokładniejszego zobrazowania siły działającej na konstrukcję nośną 70. Zatem, chociaż dowolny konkretny pomiar siły może opierać się na pojedynczym pomiarze w pojedynczym punkcie w czasie, korzystne jest, aby dowolny pomiar siły był wartością średnią siły mierzonej w czasie. Po wyznaczeniu pierwszej siły, 120, element wymiany ciepła jest czyszczony, 130, za pomocą układu czyszczącego 80. Etap czyszczenia, 130, może zawierać dodatkowe etapy składowe, jak to opisano poniżej. Po etapie czyszczenia,130, wyznacza się drugą siłę, 140, będącą siłą elementu wymiany ciepła 64 i wszelkich pozostałości popiołu na nim. Pierwszą i drugą siłę porównuje się, 150, aby wyznaczyć poziom wydajności każdego elementu czyszczącego 82. [0041] Po wyznaczeniu wydajności, 116, układu czyszczącego 80 lub elementu czyszczącego 82, użytkownik zarządza, 118, układem czyszczenia 80, aby zracjonalizować zużycie energii. Tam, gdzie elementy czyszczące 82 są zdmuchiwaczami sadzy 84, zarządzanie takie może obejmować zwiększenie lub zmniejszenie ilości pary wodnej dostarczanej do wybranego zdmuchiwacza sadzy 84, wyłączenie albo pierwszego, albo drugiego skoku, wyłączenie zdmuchiwacza sadzy 84 w ogóle lub ponowne włączenie wyłączonego zdmuchiwacza sadzy 84. W palenisku 16, gdzie dla elementów czyszczących 82 ustalono minimalny poziom wydajności, zarządzanie, 118, układem czyszczącym może obejmować etapy PZ/4236/AG 12 EP 1 797 368 B1 wyłączania, 160, elementu czyszczącego 82, kiedy poziom wydajności tego elementu czyszczącego 82 jest niższy niż minimalny poziom wydajności dla tego elementu czyszczącego 82. [0042] Jak pokazano na Figurze 6, w korzystnym przykładzie wykonania, mierzoną siłą jest waga elementów wymiany ciepła 64. Ponadto, w korzystnym przykładzie wykonania, etap czyszczenia, 130, obejmuje etap wykonanie, 131, operacji o dwóch skokach zawierającej pierwszy skok i drugi skok - czyli wykonanie pierwszego skoku 133 i wykonanie drugiego skoku 135. Początkowo tylko jeden ze skoków, albo pierwszego, albo drugi skok, jest skokiem aktywnym. To znaczy, że element czyszczący 82 działa wyłącznie podczas skoku aktywnego i jest wyłączany podczas skoku nieaktywnego. Zatem, zachodzi tu etap wykonania skoku aktywnego 132 oraz etap wykonania skoku nieaktywnego 134. W tym przykładzie wykonania, jak poprzednio, pierwsza siła wyznaczana jest, 120, zanim rozpocznie się operacja czyszczenia. Druga siła wyznaczana jest, 140, po skoku aktywnym. Pierwsza i druga siła są porównywane, 152, aby wyznaczyć poziom wydajności aktywnego skoku. Kiedy poziom wydajności aktywnego skoku jest niższy niż minimalny poziom wydajności aktywnego skoku, etap zarządzania, 118, układem czyszczącym 80 lub elementem czyszczącym 82 może obejmować etap aktywacji, 162, skoku nieaktywnego, aby zapewnić dodatkowe czyszczenie. [0043] W korzystniejszym przykładzie wykonania, skok aktywny występuje podczas etapu wykonywania pierwszego skoku, 133. Zatem, jeżeli poziom wydajności aktywnego skoku jest niższy niż minimalny poziom wydajności aktywnego skoku podczas pierwszego skoku, można natychmiast aktywować drugi skok. W związku z tym, w korzystniejszym przykładzie wykonania, druga siła wyznaczana jest, 140, po pierwszym skoku. Ponadto, na koniec drugiego skoku wyznaczana jest, 142, trzecia siła. Zatem, w tym przykładzie wykonania, porównując, 152, pierwszą siłę z drugą, można wyznaczyć poziom wydajności pierwszego skoku. Ponadto, porównując,154, drugą siłę z trzecią, można wyznaczyć poziom wydajności drugiego skoku. Porównując, 156, pierwszą siłę z trzecią, można wyznaczyć poziom wydajności pełnego cyklu. [0044] Wyznaczenie poziomu wydajności pierwszego skoku, poziomu wydajności drugiego skoku oraz poziomu wydajności całego cyklu można wykorzystać do zarządzania, 118, układem czyszczącym 80 na różne sposoby. Na przykład, jeżeli pierwszy i drugi skok są aktywne a dane wskazują, że pojedynczy skok usuwa znaczne ilości popiołu, można wyłączyć jeden z dwóch skoków. W chwili, gdy pojedynczy skok nie będzie w stanie usunąć wystarczającej ilości popiołu, można ponownie aktywować skok nieaktywny. Proces ten można powtarzać. [0045] Ponadto, jeżeli wykluczono podawanie pary podczas pierwszego skoku, ale para nadal jest podawana podczas drugiego skoku, można wyznaczyć tymczasowy poziom wydajności drugiego skoku, porównując, 158, siły pierwszą i trzecią. Jeżeli tymczasowy poziom wydajności drugiego skoku jest mniejszy niż minimalny tymczasowy poziom wydajności drugiego skoku, podawanie pary podczas drugiego skoku można wykluczyć, 166, na pewną liczbę cykli czyszczenia. W korzystnym przykładzie wykonania, etap zarządzania, 118, układem czyszczącym 80 lub elementem czyszczącym 82 może obejmować etap reaktywacji, 170, elementów czyszczących 82 po pewnym czasie i wydajności są wyznaczane ponownie. [0046] Jak pokazano na Figurze 7, układ kotła 10 zawierający system ważący 94 można także wykorzystać do zwiększenia wydajności układu czyszczącego 80, inicjując czyszczenie w oparciu o nagromadzony osad popiołu, w przeciwieństwie do przeprowadzania czyszczenia według harmonogramu. Ten sposób obejmuje etapy określenia, 100, maksymalnej dopuszczalnej wagi popiołu PZ/4236/AG 13 EP 1 797 368 B1 na elemencie wymiany ciepła 64 oraz określenia, 112, siły początkowej wywieranej przez element wymiany ciepła 64 na konstrukcję nośną 70. Podczas eksploatacji, 114, pieca 16 waga elementów wymiany ciepła 64 wzrasta wraz z osadzaniem się na nich popiołu. Sposób ten obejmuje ponadto etap monitorowania, 200, przyrostu wagi popiołu za pomocą systemu ważącego 94. Przyrost wagi popiołu jest porównywany, 202, z maksymalną dopuszczalną wagą popiołu na tym elemencie wymiany ciepła 64. Kiedy waga popiołu na elemencie wymiany ciepła 64 przekroczy maksymalną dopuszczalną wagę popiołu na tym elemencie wymiany ciepła, element wymiany ciepła 64 jest czyszczony 130. Etapy monitorowania, 200, przyrostu wagi, porównywania, 202, przyrostu wagi popiołu z maksymalną dopuszczalną wagą popiołu na tym elemencie wymiany ciepła 64 oraz czyszczenia, 130, elementu wymiany ciepła 64 można powtarzać do czasu, gdy elementy czyszczące 82 przestaną działać w sposób wydajny. PZ/4236/AG 14 EP 1 797 368 B1 Zastrzeżenia patentowe 1. Sposób czyszczenia co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64) kotła (14) w palenisku (16), przy czym wspomniane palenisko (16) zawiera umieszczony w nim kocioł (14) i układ czyszczący (80), przy czym palenisko (16) jest skonstruowane do spalania paliwa, wspomniany kocioł (14) posiada co najmniej jeden element wymiany ciepła (64), co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) umieszczony jest na konstrukcji nośnej (70), która to konstrukcja nośna (70) zawiera system ważący (94) skonstruowany do wyznaczania siły wywieranej przez wspomniany co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) oraz wszelki osad popiołu znajdujący się na nim, na wspomnianą konstrukcję nośną (70) i do przekazania na wyjściu sygnału wskazującego tę siłę, przy czym wspomniany układ czyszczenia (80) posiada co najmniej jeden element czyszczący (82) skonstruowany do czyszczenia co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64), przy czym sposób ten obejmuje etapy: a) eksploatacji paleniska (16) i umożliwienia osadzania się popiołu na wspomnianym co najmniej jednym elemencie wymiany ciepła (64); b) wyznaczenia poziomu wydajności dla wspomnianego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82); oraz c) zarządzanie wykorzystaniem wspomnianego układu czyszczącego (80) na podstawie wspomnianego poziomu wydajności; przy czym etap wyznaczenia poziomu wydajności dla wspomnianego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) jest znamienny tym, że i) wyznacza się pierwszą siłę wywieraną przez wspomniany co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70), ii) czyści się wspomniany co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) za pomocą układu czyszczącego (80), iii) wyznacza się drugą siłę wywieraną przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70) oraz iv) porównuje się wspomnianą pierwszą siłę ze wspomnianą drugą siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności co najmniej jednego elementu czyszczącego (82). 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że etap wyznaczania drugiej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na wspomnianą konstrukcję nośną (70), wyznaczania drugiej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70) oraz porównywania wspomnianej pierwszej siły ze wspomnianą drugą siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności co najmniej jednego elementu czyszczącego (82), obejmuje etapy: a) wyznaczania pierwszej wagi każdego wspomnianego co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64); b) wyznaczania drugiej wagi każdego wspomnianego co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64); oraz PZ/4236/AG 15 EP 1 797 368 B1 c) porównywania wspomnianej pierwszej wagi ze wspomnianą drugą wagą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności wspomnianego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82). 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że: a) wspomniany co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) zawiera grupę elementów wymiany ciepła (64); b) wspomniana konstrukcja nośna (70) zawiera grupę prętów zawieszenia (76), wspomniane elementy wymiany ciepła (64) zawieszone są na prętach zawieszenia (76); oraz c) wspomniany układ ważący (94) zawiera dwa lub więcej urządzeń ważących (95) a każde urządzenie ważące (95) połączone jest z osobnym prętem zawieszenia (76). 4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że urządzenie ważące (95) jest czujnikiem tensometrycznym (97) połączonym ze wspomnianym prętem zawieszenia (76). 5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że urządzenie ważące (95) jest ogniwem obciążnikowym (96) połączonym ze wspomnianym prętem zawieszenia (76). 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wspomniane etapy wyznaczania poziomu wydajności dla elementu czyszczącego (82) oraz zarządzania eksploatacją wspomnianego układu czyszczącego (80) na podstawie poziomu wydajności, obejmują następujące etapy: a) wykonanie operacji dwóch skoków, obejmującej pierwszy skok i drugi skok; b) czyszczenie z wykorzystaniem pojedynczego skoku aktywnego, którym jest albo pierwszy, albo drugi skok; c) wyznaczenie wspomnianej drugiej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70) po skoku aktywnym; d) porównanie wspomnianej pierwszej siły ze wspomnianą drugą siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności pierwszego skoku co najmniej jednego elementu czyszczącego (82); oraz e) aktywacja co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) w następnym kroku nieaktywnym. 7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że etap wyznaczania poziomu wydajności elementu czyszczącego (82) obejmuje następujące etapy: a) wykonanie pierwszego skoku czyszczenia z wykorzystaniem wspomnianego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82); b) wyznaczenie wspomnianej drugiej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70) po pierwszym skoku; c) porównanie wspomnianej pierwszej siły ze wspomnianą drugą siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności pierwszego skoku co najmniej jednego elementu czyszczącego (82); d) wykonanie drugiego czyszczących (82); skoku czyszczenia z wykorzystaniem wspomnianych elementów PZ/4236/AG 16 EP 1 797 368 B1 e) wyznaczania trzeciej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70); oraz f) porównanie wspomnianej drugiej siły ze wspomnianą trzecią siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności drugiego skoku co najmniej jednego elementu czyszczącego (82). 8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wspomniany etap zarządzania co najmniej jednym elementem czyszczącym (82) obejmuje etap reaktywacji co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) po jego wyłączeniu, aby ponownie ocenić wydajność tego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82). 9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wspomniany co najmniej jeden element czyszczący (82) zawiera kilka zdmuchiwaczy sadzy (84). 10. Sposób według zastrz. 1, obejmujący przed etapem a) etap wyznaczania minimalnego poziomu wydajności dla każdego wspomnianego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82). 11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że wspomniany etap wyznaczania poziomu wydajności dla co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) oraz zarządzania eksploatacją układu czyszczącego (80) opartego na poziomie wydajności, obejmuje następujące etapy: a) wyznaczenie pierwszej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na wspomnianą konstrukcję nośną (70); b) czyszczenie co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64) za pomocą wspomnianego układu czyszczącego (80); c) wyznaczenie drugiej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na wspomnianą konstrukcję nośną (70); d) porównanie wspomnianej pierwszej siły ze wspomnianą drugą siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności co najmniej jednego elementu czyszczącego (82); oraz e) wyłączenie elementu czyszczącego (82), gdy poziom wydajności spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności. 12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że etap wyznaczania pierwszej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70), wyznaczania drugiej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70) oraz porównywania wspomnianej pierwszej siły ze wspomnianą drugą siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności co najmniej jednego elementu czyszczącego (82), obejmuje etapy: a) wyznaczania pierwszej wagi każdego co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64); b) wyznaczania drugiej wagi każdego co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64); oraz c) porównywania wspomnianej pierwszej wagi ze wspomnianą drugą wagą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności co najmniej jednego elementu czyszczącego (82). PZ/4236/AG 17 EP 1 797 368 B1 13. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że: a) wspomniany co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) zawiera grupę elementów wymiany ciepła (64); b) wspomniana konstrukcja nośna (70) zawiera grupę prętów zawieszenia (76), wspomniane elementy wymiany ciepła (64) zawieszone są na prętach zawieszenia (76); oraz c) wspomniany układ ważący (94) zawiera dwa lub więcej urządzeń ważących (95) a każde urządzenie ważące (95) połączone jest z osobnym prętem zawieszenia (76). 14. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że urządzenie ważące (95) jest czujnikiem tensometrycznym (97) połączonym ze wspomnianym prętem zawieszenia (76). 15. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że urządzenie ważące (95) jest ogniwem obciążnikowym (96) połączonym ze wspomnianym prętem zawieszenia (76). 16. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że wspomniany etap określenia minimalnego poziomu wydajności dla każdego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82), wyznaczania poziomu wydajności elementu czyszczącego (82) oraz zarządzania eksploatacją wspomnianego układu czyszczącego (80) na podstawie poziomu wydajności, obejmuje następujące etapy: a) określenie minimalnego poziomu wydajności aktywnego skoku; b) wykonanie operacji dwóch skoków, obejmującej pierwszy skok i drugi skok; c) wykonanie czyszczenia w pojedynczym skoku aktywnym, którym jest albo pierwszy, albo drugi skok; d) wyznaczenie wspomnianej drugiej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70) po wspomnianym skoku aktywnym; e) porównanie wspomnianej pierwszej siły ze wspomnianą drugą siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności pierwszego skoku co najmniej jednego elementu czyszczącego (82); oraz f) uruchomienie co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) w następnym kroku nieaktywnym, kiedy wspomniany poziom wydajności aktywnego skoku spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności skoku aktywnego. 17. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że wspomniany etap określenia minimalnego poziomu wydajności dla każdego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82), wyznaczania poziomu wydajności elementu czyszczącego (82) oraz zarządzania eksploatacją wspomnianego układu czyszczącego (80) na podstawie wspomnianego poziomu wydajności, obejmuje następujące etapy: a) określenie minimalnego poziomu wydajności pierwszego skoku, określenie minimalnego poziomu wydajności drugiego skoku oraz określenie minimalnego poziomu wydajności pełnego cyklu; b) wykonanie pierwszego aktywnego skoku czyszczenia z wykorzystaniem co najmniej jednego elementu czyszczącego (82); PZ/4236/AG 18 EP 1 797 368 B1 c) wyznaczenie drugiej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na wspomnianą konstrukcję nośną (70) po wspomnianym pierwszym skoku; d) porównanie wspomnianej pierwszej siły ze wspomnianą drugą siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności pierwszego skoku co najmniej jednego elementu czyszczącego (82); e) wykonanie drugiego skoku czyszczenia z wykorzystaniem elementów czyszczących (82); f) wyznaczenie trzeciej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na wspomnianą konstrukcję nośną (70); g) porównanie wspomnianej drugiej siły ze wspomnianą trzecią siłą, w celu wyznaczenia poziomu wydajności drugiego skoku wspomnianego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82); oraz h) wyłączenie wspomnianego drugiego kroku, jeżeli poziom wydajności pierwszego skoku jest wyższy niż minimalny poziom wydajności pierwszego skoku. 18. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że wspomniany etap zarządzania co najmniej jednym elementem czyszczącym (82) obejmuje etap reaktywacji co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) po jego wyłączeniu, w celu ponownej oceny wydajności tego co najmniej jednego elementu czyszczącego (82). 19. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że wspomniany co najmniej jeden element czyszczący (82) zawiera kilka zdmuchiwaczy sadzy (84). 20. Układ kotła (10) obejmujący: palenisko (16) skonstruowane do spalania paliwa; kocioł (14) umieszczony w tym palenisku (16), posiadający co najmniej jeden element wymiany ciepła (64); konstrukcję nośną (70) połączoną ze wspomnianym paleniskiem (16) i skonstruowaną do wspierania co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64); układ ważący (94) połączony ze wspomnianą konstrukcją nośną (70) i skonstruowany do wyznaczania siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) oraz wszelki osad popiołu znajdujący się na nim, na wspomnianą konstrukcję nośną (70) i do przekazania na wyjściu sygnału wskazującego tę siłę; układ czyszczący (80) połączony ze wspomnianym paleniskiem (16) i zawierający co najmniej jeden element czyszczący (82) skonstruowany do czyszczenia co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64); oraz układ sterowania (300) połączony z układem ważącym (94) oraz z układem czyszczącym (80) i skonstruowany do zarządzania układem czyszczącym (80) w oparciu o wagę osadów popiołu na co najmniej jednym elemencie wymiany ciepła (64); przy czym wspomniany układ sterowania (300) zawiera co najmniej jeden programowalny sterownik logiczny (302); oraz wspomniany programowalny sterownik logiczny (302) jest skonstruowany do obierania i rejestracji sygnału wyjściowego, aby uruchamiać układ czyszczący (80) i za pomocą odbierania sygnału PZ/4236/AG 19 EP 1 797 368 B1 wyjściowego i uruchamiania układu czyszczącego (80) wyznaczać poziom wydajności co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) i wyświetlać wspomniany poziom wydajności dla co najmniej jednego elementu czyszczącego (82), znamienny tym, że wspomniany układ czyszczący (80) skonstruowany jest do wykonywania operacji o dwóch skokach, obejmującej pierwszy skok i drugi skok, przy czym wspomniany element czyszczący (82) jest początkowo aktywny tylko w jednym skoku; oraz wspomniany programowalny sterownik logiczny (302) zawiera strukturę danych (304) przedstawiającą minimalny poziom wydajności aktywnego skoku dla co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) oraz minimalny poziom wydajności pełnego cyklu dla co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) i programowalny sterownik logiczny (302) jest skonstruowany do aktywowania czyszczenia w skoku nieaktywnym, gdy poziom wydajności skoku aktywnego spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności skoku aktywnego oraz do wyłączenia co najmniej jednego elementu czyszczącego (82), gdy poziom wydajności pełnego cyklu dla elementu czyszczącego (82) spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności pełnego cyklu dla co najmniej jednego elementu czyszczącego (82). 21. Układ kotła (10) według zastrz. 20, znamienny tym, że: wspomniany układ czyszczący (80) skonstruowany jest do poruszania co najmniej jednym elementem czyszczącym (82) pomiędzy pierwszym położeniem znajdującym się poza paleniskiem (16) a drugim położeniem wewnątrz paleniska (16); oraz wspomniany układ sterowania (300) jest skonstruowany do uruchamiania układu czyszczącego (80), aby przesunąć co najmniej jeden element czyszczący (80) od pierwszego położenia na zewnątrz paleniska (16) do drugiego położenia wewnątrz paleniska (16). 22. Układ kotła (10) według zastrz. 21, znamienny tym, że: wspomniany programowalny sterownik logiczny (302) zawiera strukturę danych (304) przedstawiającą minimalny poziom wydajności dla co najmniej jednego elementu czyszczącego (82), i programowalny sterownik logiczny 302 jest skonstruowany tak, aby wyłączyć co najmniej jeden element czyszczący (82), gdy poziom wydajności dla co najmniej jednego elementu czyszczącego (82) spadnie poniżej minimalnego poziomu wydajności dla elementu czyszczącego (82). 23. Zastosowanie układu kotła (10) według definicji w zastrz. 20, w sposobie zwiększenia wydajności układu czyszczącego (80) za pomocą rozpoczęcia czyszczenia w oparciu o nagromadzony osad popiołu, przy czym sposób ten znamienny jest tym, że zawiera następujące etapy: a) określenie maksymalnej dopuszczalnej wagi popiołu na co najmniej jednym elemencie wymiany ciepła (64); b) określenie wstępnej siły wywieranej przez co najmniej jeden element wymiany ciepła (64) na konstrukcję nośną (70); c) eksploatacja paleniska (16) i umożliwienie osadzania się popiołu na co najmniej jednym elemencie wymiany ciepła (64); PZ/4236/AG 20 EP 1 797 368 B1 d) monitorowanie wzrostu wagi popiołu na co najmniej jednym elemencie wymiany ciepła (64) za pomocą układu ważącego (94); e) porównywanie wzrostu wagi popiołu z maksymalną dopuszczalną wagą popiołu na tym elemencie wymiany ciepła (64); oraz f) czyszczenie wspomnianego co najmniej jednego elementu wymiany ciepła (64), gdy wspomniany przyrost wagi popiołu przekroczy maksymalną dopuszczalną wagę popiołu na tym elemencie wymiany ciepła (64). 24. Zastosowanie według zastrz. 23, znamienne tym, że wspomniany sposób obejmuje dodatkowy etap powtarzania czynności od b do e włącznie. PZ/4236/AG 21 EP 1 797 368 B1 PZ/4236/AG 22 EP 1 797 368 B1 PZ/4236/AG 23 EP 1 797 368 B1 PZ/4236/AG 24 EP 1 797 368 B1 PZ/4236/AG 25 EP 1 797 368 B1 PZ/4236/AG 26 EP 1 797 368 B1 PZ/4236/AG 27 EP 1 797 368 B1 PZ/4236/AG 28 EP 1 797 368 B1 ŹRÓDŁA CYTOWANE W OPISIE Niniejsza lista źródeł podana przez zgłaszającego służy jedynie wygodzie czytelnika. Nie stanowi ona części europejskiego dokumentu patentowego. Chociaż dołożono wszelkich starań podczas sporządzania bibliografii, nie można wykluczyć błędów i pominięć, przy czym EPO nie ponosi żadnej odpowiedzialności w tym względzie. Dokumenty patentowe cytowane w opisie ? US 6323442 B [0007] ? US 2004226758 A1 [0007] ? US 2004006841 A [0007]




























Grupy dyskusyjne