Najpopularniejszy w Polsce portal o finansach i biznesie
Money.plTechnologie dla biznesuPrzemysłPatentyEP 1841997 T3
Wyszukiwarka patentów
  • od
  • do
Patent EP 1841997 T3


EP 1841997 T3

RZECZPOSPOLITA POLSKA (12) TŁUMACZENIE PATENTU EUROPEJSKIEGO (96) Data i numer zgłoszenia patentu europejskiego: 28.01.2005 05712800.1 (19) PL (11) PL/EP (13) (51) 1841997 T3 Int.Cl. F16L 17/06 (2006.01) F16J 15/02 (2006.01) Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (54) (97) O udzieleniu patentu europejskiego ogłoszono: 02.11.2016 Europejski Biuletyn Patentowy 2016/44 EP 1841997 B1 H02G 15/04 (2006.01) Tytuł wynalazku: Uszczelka sprężysta (30) (43) Pierwszeństwo: Zgłoszenie ogłoszono: 10.10.2007 w Europejskim Biuletynie Patentowym nr 2007/41 (45) O złożeniu tłumaczenia patentu ogłoszono: 28.02.2017 Wiadomości Urzędu Patentowego 2017/02 (73) Uprawniony z patentu: PL/EP 1841997 T3 American Seal and Engineering Company, Inc., Orange, US (72) Twórca(y) wynalazku: HORACE P. HALLING, Durham, US (74) Pełnomocnik: rzecz. pat. Tadeusz Warzybok BIURO PATENTOWE INICJATOR SP. Z O.O. ul. Żółkiewskiego 7 B /1 35-203 Rzeszów Uwaga: W ciągu dziewięciu miesięcy od publikacji informacji o udzieleniu patentu europejskiego, każda osoba może wnieść do Europejskiego Urzędu Patentowego sprzeciw dotyczący udzielonego patentu europejskiego. Sprzeciw wnosi się w formie uzasadnionego na piśmie oświadczenia. Uważa się go za wniesiony dopiero z chwilą wniesienia opłaty za sprzeciw (Art. 99 (1) Konwencji o udzielaniu patentów europejskich). Uszczelka sprężysta Dziedzina techniki Obecny wynalazek dotyczy zasadniczo uszczelek pierścieniowych. Odnośny stan techniki W zastosowaniach, w których niezbędne jest utrzymanie płynów pod ciśnieniem, używa się sprężynujących uszczelek metalowych, gdy materiałów elastomerowych i polimerowych nie można użyć z powodu ekstremalnie wysokich ciśnień, wysokich temperatur i/lub agresywnych mediów. Sprężynujące metalowe uszczelki są produkowane w różnych konfiguracjach zaprojektowanych tak, by spełniały szereg wymagań eksploatacyjnych. Jedna ze sprężynujących metalowych uszczelek znana jest we wcześniejszym stanie techniki jako osiowa uszczelka typu C-ring. C-ring, który jest dostępny w trzech podstawowych orientacjach, został opracowany jako udoskonalenie pod względem elastyczności w stosunku do pustego w środku O-ringu metalowego. Osiowa uszczelka typu C-ring, która jest przeznaczona do uszczelniania przestrzeni pomiędzy dwiema koncentrycznymi powierzchniami cylindrycznymi, pokazana jest na RYS. 1A i 1B. Jak pokazano na przekroju na RYS. 1A, osiowa uszczelka typu C-ring 10 znana we wcześniejszym stanie techniki posiada część łukową 12, zewnętrzną powierzchnię uszczelniającą 16 i wewnętrzną powierzchnię uszczelniającą 14. Cechy te są także pokazane na RYS. 1B, który jest powiększonym widokiem części widoku z RYS. 1A. Linie obwodowe przechodzące przez skrajne punkty przekroju pokazanego na RYS. 1B znane są jako linie uszczelniające. Tak jak w przypadku O-ringu metalowego, osiowa uszczelka typu C-ring może być używana do uszczelnienia szczeliny pomiędzy powierzchniami cylindrycznymi w głównie statycznych zastosowaniach. We wcześniejszym stanie techniki opracowano uszczelki, które spełniały funkcje opisane powyżej. Niektóre z tych uszczelek są ujawnione w patentach US 4,457,523, US 2 4,854,600, US 5,799,954, US 6,257,594 i US 6,446,978. Te uszczelki znane we wcześniejszym stanie techniki spełniają swoje zadane, ale wykazują ograniczenia, gdy muszą być wypełniane pod ciśnieniem i nie mają zdolności przystosowywania się do poprzecznej niewspółosiowości powierzchni cylindrycznych, które mają być uszczelnione. Uszczelki, w tym osiowe uszczelki typu C-ring, znane we wcześniejszym stanie techniki, są typowo stosowane w złączach lub innych urządzeniach, które wchodzą w skład układów przesyłania lub przechowywania płynów. W przypadku złącza, sztywna, pusta w środku trąbka czy też element wewnętrzny złącza jest zazwyczaj wkładany do wydrążonego elementu zewnętrznego złącza w układzie przesyłania płynu. Ten element zewnętrzny złącza posiada pierścień uszczelniający lub wiele pierścieni uszczelniających, które ulegają rozwarciu przy wkładaniu elementu wewnętrznego złącza. To rozwarcie tworzy naprężenia kontaktowe niezbędne do uszczelnienia. Dzięki tym naprężeniom kontaktowym uzyskuje się utrzymanie płynu pomiędzy dwoma ciałami, jakich połączenie się chce uszczelnić. W pewnych przypadkach element wewnętrzny złącza jest wciskany do elementu zewnętrznego złącza bez właściwego zgrania linii środkowych czy też osi tych dwóch elementów względem siebie, w wyniku stosowania niedoskonałych praktyk montażowych w terenie. Gdy to następuje, element wewnętrzny złącza może przemieścić jedną stronę osiowej uszczelki typu C-ring do takiego stopnia, że pierścień może nie być wystarczająco sprężynujący, by odkształcić się sprężyście. W wyniku tego utworzyć się może szczelina po przeciwnej stronie skutkująca przeciekiem płynu, gdy złącze znajdzie się pod ciśnieniem. O niektórych uszczelkach znanych we wcześniejszym stanie techniki wiadomo było, że gdy używano ich do uszczelnienia złącza z dwiema powierzchniami cylindrycznymi, które podlegały drganiom, uszczelki te ?wędrowały? wzdłuż powierzchni cylindrycznych. Jest to wynikiem tego, że uszczelki znane we wcześniejszym stanie techniki były zaledwie lekko oparte o obie powierzchnie cylindryczne. To ?wędrowanie? uszczelki skutkuje jej ruchem posuwisto-zwrotnym, który powoduje nadmierne zużycie uszczelki oraz powierzchni cylindrycznych, o które się ona opiera. Inną wadą wielu uszczelek znanych we wcześniejszym stanie techniki jest niska trwałość. Powoduje to problemy, gdy konieczne jest wielokrotne wyjmowanie i wkładanie elementu wewnętrznego złącza. Kolejną niedogodnością jest to, że niektóre wypełniane pod ciśnieniem uszczelki znane we wcześniejszym stanie techniki ulegają znacznemu odkształceniu plastycznemu przy zakładaniu i mają niewielką zdolność powrotu elastycznego (tzn. sprężynowania) ze swojego stanu maksymalnego sprężenia, zazwyczaj mniej niż 3% ich wysokości swobodnej czy też przed ściśnięciem. GB 2 129 505 A dotyczy skrętnie elastycznej uszczelki pierścieniowej. Ujawniona jest skrętnie elastyczna uszczelka pierścieniowa w formie metalowego, sprężynującego pierścienia uszczelniającego dla pary koncentrycznych, wydrążonych pierścieniowych brył, 3 przez które przepływa płyn pod wysokim ciśnieniem i o wysokiej temperaturze i mających różne współczynniki rozszerzalności cieplnej i/lub temperatury. Uszczelka ta posiada środkową część zwężającą się, pierwszą krzywoliniową część uszczelniającą na jednym końcu tej części środkowej oraz drugą krzywoliniową część uszczelniającą na drugim końcu tej części środkowej. Jak pokazano, środkowa część o stopniowo zmniejszającej się grubości ma kształt stożka ściętego, a w drugim wykonaniu ma ona części wypukłe i wklęsłe. Części uszczelniające pierwsza i druga zapewniają uszczelnienie pomiędzy powierzchniami cylindrycznymi wewnętrzną i zewnętrzną wyznaczonymi przez tę parę pierścieniowych brył, a uszczelnienie to obejmuje co najmniej dwie kołowe linie uszczelnienia w różnych płaszczyznach. Na ten pierścień uszczelniający lub na te powierzchnie cylindryczne naniesiona może być warstwa odporna na zużycie. EP 0 821 190 A1 dotyczy uszczelki metalowej, w szczególności do armatury. Pierścień ten składa się z jednego odcinka w kształcie kła w celu zapewnienia uszczelnienia statycznego oraz część zakrzywioną, która tworzy uszczelkę dynamiczną i posiada pewien zmienny promień krzywizny, jednak o stałym kierunku. Zakrzywiony odcinek tej uszczelki jest skonstruowany tak, by pasował do elementu sztywnego tworzącego wgłębienie dla uszczelki. Te dwa odcinki pierścienia uszczelki są połączone przez pewien prosty element, który tworzy pewien kąt mniejszy od 130 stopni z tym kłem, a zmienność promienia tego odcinka zakrzywionego może być albo ciągła, albo nieciągła. US 5,158,305 A dotyczy wypełnianej pod ciśnieniem dwuczęściowej uszczelki. Pierścień uszczelniający posiada elementy pierścieniowe pierwszy i drugi, z których każdy ma przekrój zasadniczo w kształcie litery ?J?. Każdy element posiada część prostoliniową i część łukową, przy czym ta część łukowa pierwszego i drugiego elementu pierścieniowego są współosiowo wzajemnie dopasowane do siebie tworząc przegubowe połączenie pomiędzy pierwszym i drugim elementem pierścieniowym. Części prostoliniowe pierwszego i drugiego elementu pierścieniowego są odchylone względem siebie pod kątem ostrym tworząc pierścieniową przestrzeń w kształcie litery ?V? otwartą w kierunku źródła względnie wysokiego ciśnienia płynu, gdy pierścień uszczelniający jest zakładany. NL 7804130 A ujawnia uszczelkę zgodnie z częścią przedznamienną zastrzeżenia 1. STRESZCZENIE WYNALAZKU Celem obecnego wynalazku jest zapewnienie udoskonalonej i użytecznej sprężynującej uszczelki pierścieniowej, w której wyżej wymienione problemy są wyeliminowane. Aby osiągnąć wyżej wymieniony cel, zapewnia się wytrzymałą uszczelkę pierścieniową według zastrzeżenia 1. Korzystne wykonania są zdefiniowane przez zastrzeżenia zależne. Korzystnie, zapewnia się uszczelkę zapewniającą zatrzymanie przepływu cieczy i gazów pod wysokim lub umiarkowanym ciśnieniem w temperaturach z zakresu od poziomów 4 kriogenicznych do relatywnie wysokich. Uszczelka ta posiada ogólny przekrój poprzeczny zasadniczo w kształcie litery ?J? czy też haczykowaty. Korzystnie, uszczelka ta jest pierścieniową uszczelką wargową wykazującą doskonałe własności w ogólności, a w szczególności wtedy, gdy dwa obiekty, między którymi musi być zapewnione uszczelnienie, doznają przesunięcia poprzecznego, kątowego lub osiowego. Korzystnie, uszczelka pierścieniowa ma przekrój poprzeczny zasadniczo w kształcie litery ?J? i posiada pierwszą część końcową mającą pierwsze zakończenie, w ogólności zawiniętą drugą część końcową, która rozciąga się aż do drugiego zakończenia, oraz podstawową część środkową znajdującą się pomiędzy i łączącą się z pierwszą i drugą częścią końcową. Ta uszczelka pierścieniowa posiada pierwszą stronę oraz przeciwną drugą stronę. Ta druga część końcowa zawija się w pierwszym kierunku zgodnie z góry określonym promieniem takim, że to drugie zakończenie znajduje się naprzeciwko tej pierwszej strony uszczelki pierścieniowej, a pierwsze i drugie zakończenie nie są zwrócone ku sobie. Korzystnie, uszczelka pierścieniowa posiada pierwszą stronę oraz przeciwną drugą stronę, podstawową część środkową mającą w ogólności kształt stożka ściętego i dwa przeciwne końce, pierwszą część końcową łączącą się z jednym z tych przeciwnych końców, i w ogólności zawiniętą drugą część końcową łączącą się z drugim z tych przeciwnych końców tej mającej w ogólności kształt stożka ściętego podstawowej części środkowej. Ta pierwsza część końcowa posiada pierwsze zakończenie. Ta druga część końcowa rozciąga się aż do drugiego zakończenia. Ta druga część końcowa zawija się w pierwszym kierunku zgodnie z z góry określonym promieniem takim, że to drugie zakończenie znajduje się naprzeciwko tej pierwszej strony uszczelki pierścieniowej, a pierwsze i drugie zakończenie nie są zwrócone ku sobie. Korzystnie, uszczelka pierścieniowa ma przekrój poprzeczny zasadniczo haczykowaty, pierwszą stronę i drugą przeciwną stronę. Ta uszczelka pierścieniowa posiada pierwszą część końcową mającą pierwsze zakończenie, w ogólności zawiniętą drugą część końcową, która rozciąga się do drugiego zakończenia, oraz podstawową część środkową znajdującą się pomiędzy i łączącą się z tą pierwszą i tą drugą częścią końcową. Ta druga część końcowa zawija się w pierwszym kierunku zgodnie z góry określonym promieniem takim, że to drugie zakończenie znajduje się naprzeciwko tej pierwszej strony uszczelki pierścieniowej, a pierwsze i drugie zakończenie nie są zwrócone ku sobie. Korzystnie, pierścieniowa metalowa uszczelka posiada pierwszą stronę oraz przeciwną drugą stronę, podstawową część środkową mającą w ogólności kształt stożka ściętego i dwa przeciwne końce, pierwszą część końcową łączącą się z jednym z tych przeciwnych końców tej podstawowej części środkowej mającej w ogólności kształt stożka ściętego, oraz drugą część końcową łączącą się z tym drugim z tych przeciwnych końców tej podstawowej części środkowej mającej w ogólności kształt stożka ściętego. Ta pierwsza część końcowa posiada pierwsze zakończenie. Ta druga część końcowa rozciąga się aż do drugiego zakończenia. Ta 5 uszczelka pierścieniowa ma grubość, która zmniejsza się w kierunku tego pierwszego zakończenia. To pierwsze zakończenie jest lekko odchylone w pierwszym kierunku. Ta druga część końcowa zawija się w tym pierwszym kierunku zgodnie z góry określonym promieniem takim, że to drugie zakończenie znajduje się naprzeciwko tej pierwszej strony tej pierścieniowej metalowej uszczelki, a pierwsze i drugie zakończenie nie są zwrócone ku sobie. Dalsze cechy i zalety obecnego wynalazku zostaną ukazane w dalszej części niniejszego opisu. Zwięzły opis rysunków Powyższe cechy obecnego wynalazku staną się bardziej oczywiste i będą mogły być zrozumiane poprzez odwołanie się do poniższego szczegółowego opisu przykładowego wykonania obecnego wynalazku w powiązaniu z towarzyszącymi rysunkami, na których: RYS. 1A jest widokiem z boku, w przekroju podłużnym, osiowej uszczelki typu C-ring znanej we wcześniejszym stanie techniki; RYS. 1B jest powiększonym widokiem części widoku pokazanego na RYS. 1A; RYS. 2A jest widokiem z góry uszczelki według jednego z wykonań obecnego wynalazku; RYS. 2B jest widokiem z boku, w przekroju podłużnym wzdłuż linii 2B?2B z RYS. 2A; RYS. 2C jest powiększonym widokiem części widoku pokazanego na RYS. 2B; RYS. 2D jest kolejnym powiększonym widokiem przekroju wzdłuż linii 2D?2D z RYS. 2A; RYS. 3A jest widokiem z góry uszczelki według innego z wykonań obecnego wynalazku; RYS. 3B jest widokiem z boku, w przekroju podłużnym wzdłuż linii 3B?3B z RYS. 3A; RYS. 3C jest widokiem przekroju wzdłuż linii 3C?3C z RYS. 3A; RYS. 4 jest widokiem przekroju ilustrującym zakładanie uszczelki z RYS. 3A w korpusie złącza; RYS. 5 jest widokiem przekroju, opartego na RYS. 4, ukazującym uszczelkę z RYS. 3A założoną w korpusie złącza z osią elementu wewnętrznego złącza przemieszczoną w prawo; RYS. 6 jest widokiem przekroju, podobnym do widoku z RYS. 5, ukazujący oś elementu wewnętrznego złącza przemieszczoną w lewo; RYS. 7 jest widokiem przekroju uszczelki założonej w korpusie złącza pod ciśnieniem roboczym; RYS. 8A jest widokiem z góry uszczelki według innego wykonania obecnego wynalazku; RYS. 8B jest widokiem z boku, w przekroju podłużnym wzdłuż linii 8B?8B z RYS. 8A; 6 RYS. 8C jest widokiem przekroju wzdłuż linii 8C?8C z RYS. 8A; RYS. 9A jest widokiem z góry uszczelki według innego wykonania obecnego wynalazku; RYS. 9B jest widokiem przekroju podłużnego wzdłuż linii 9B?9B z RYS. 9A; RYS. 9C jest powiększonym widokiem części widoku pokazanego na RYS. 9B; RYS. 9D jest widokiem przekroju uszczelki z RYS. 9A założonej we wnęce między dwoma elementami; RYS. 10A jest widokiem z góry uszczelki według kolejnego wykonania obecnego wynalazku; RYS. 10B jest widokiem przekroju podłużnego wzdłuż linii 10B?10B z RYS. 10A; RYS. 10C jest powiększonym widokiem części widoku pokazanego na RYS. 10B; RYS. 10D jest częściowym widokiem przekroju poprzecznego, ilustrującym zakładanie uszczelki z RYS. 10A; RYS. 11A i 11B są widokami przekroju poprzecznego ilustrującymi zakładanie uszczelki według innego wykonania obecnego wynalazku; RYS. 12 jest widokiem przekroju poprzecznego, podobnym do RYS. 3C, uszczelki według innego wykonania obecnego wynalazku; RYS. 13 jest widokiem przekroju poprzecznego, podobnym do ukazanego na RYS. 10C, uszczelki według kolejnego wykonania obecnego wynalazku; oraz RYS. 14 jest widokiem przekroju poprzecznego podobnym do widoku pokazanego na RYS. 9C, uszczelki według innego wykonania obecnego wynalazku. Sposoby realizacji wynalazku Poniższy opis odwołuje się do rysunków oznaczonych jako RYS. 1?14. Rysunki te pokazują różne wykonania obecnego wynalazku. Rysunki te nie są narysowane w skali. Uszczelka według obecnego wynalazku jest osiowo-promieniową uszczelką, której można używać do dynamicznych zastosowań nie wymagających dużych prędkości, gdzie występuje względne przesunięcie osi dwóch powierzchni cylindrycznych spowodowanych, na przykład, przez rozszerzalność cieplną. Uszczelka według obecnego wynalazku może także dostosować się do względnego rozszerzenia w kierunku promieniowych i niewspółśrodkowości i/lub kątowej niewspółliniowości dwóch walców, jak również przemieszczenia obrotowego. Konkretnie, uszczelka według obecnego wynalazku łączy w sobie względnie sztywny, uszczelniający okrąg kontaktowy opierający się mocno o jedną z powierzchni cylindrycznych oraz wysoce elastyczną uszczelkę wargową do ślizgowego oparcia się o drugą powierzchnię cylindryczną. Ta szczególna konstrukcja uszczelki według obecnego wynalazku zapewnia, że uszczelka ta jest odporna na ruchy osiowe i inne względem jednej powierzchni 7 cylindrycznej pozwalając jednocześnie na ruch drugiej powierzchni cylindrycznej z małymi oporami. Nawiązując do RYS. 2A, 2B, 2C i 2D, pokazano na nich różne widoki uszczelki 50 zgodnie z jednym z wykonań obecnego wynalazku. Uszczelka 50 ma zasadniczo pierścieniowy kształt i ma określony stopień sprężystości. Uszczelka 50 ma w ogólności przekrój poprzeczny w kształcie litery ?j? czy też haczykowaty. Uszczelka 50 posiada pierwszą część końcową 52. Pierwsza część końcowa 52 posiada zakończenie 54. Zakończenie to wyznacza krawędź 55. Uszczelka 50 posiada ponadto w ogólności zawiniętą drugą część końcową 56, która posiada łukową czy też zakrzywioną część 57. Druga część końcowa 56 rozciąga się aż do zakończenia 58. Zakończenie 58 wyznacza krawędź 59. Uszczelka 50 posiada ponadto podstawową część środkową 60, która znajduje się pomiędzy i łączy się z pierwszą częścią końcową 52 i drugą częścią końcową 56. W preferowanym wykonaniu, podstawowa część środkowa 60 ma w ogólności kształt stożka ściętego. W preferowanym wykonaniu, podstawowa część środkowa 60 jest skonfigurowana tak, że na swojej długości nie posiada żadnych punktów przegięcia. Uszczelka 50 ma pierwszą stronę 70 i przeciwną drugą stronę 72. Druga część końcowa 56 zawija się w pierwszym kierunku 73 zgodnie z z góry określonym promieniem części łukowej 57 takim, że zakończenie 58 znajduje się naprzeciwko pierwszej strony 70 w określonej z góry odległości X1, a zakończenia 54 i 58 nie są zwrócone ku sobie. Powyższe cechy są także pokazane na RYS. 2C, który jest powiększonym widokiem części widoku z RYS. 2B. Jak pokazano na Rys. 2A i 2D, uszczelka 50 ma średnicę zewnętrzną D1, średnicę wewnętrzną D2, szerokość w kierunku promieniowym W i wysokość H. W tym konkretnym wykonaniu część końcowa 52 określa średnicę wewnętrzną D2. Nawiązując do RYS. 2D, w jednym z wykonań, pierwsza część końcowa 52 jest lekko odchylona w pierwszym kierunku 73 w stosunku do przerywanej linii odniesienia 90. W jednym z wykonań wynalazku, uszczelka pierścieniowa 50 ma grubość T, która zmniejsza się w kierunku zakończenia 52. W preferowanym wykonaniu, szybkość zmniejszania się grubości uszczelki wzdłuż jej długości jest zasadniczo stała. Stwierdzono, że takie zmniejszanie się grubości zwiększa, czyli poprawia, elastyczność uszczelki 50. W wyniku zmniejszania się grubości w kierunku końca, grubość uszczelki 50 przy pierwszej części końcowej 52 wynosi korzystnie około 70% grubości uszczelki 50 przy drugiej części końcowej 56. Część końcowa 52 posiada korzystnie pewien stopień sztywności, który okrągłość i stabilność i który ułatwia także przywieranie do wewnętrznej powierzchni cylindrycznej po założeniu. Przykładami takiej wewnętrznej powierzchni cylindrycznej byłyby tłok, pręt lub wał. Dzięki względnie małemu rozmiarowi i sztywność części końcowej 52 unika się wzrostu sił przy zakładaniu i przesuwaniu. Ponadto, względnie niewielkie wymiary części końcowej 52 zmniejsza się geometryczny moment obszaru przy końcu uszczelki 50 i dlatego zmniejsza odporność uszczelki na odchylenie przy tym końcu. Część końcowa 56 posiada korzystnie 8 względnie wysoki stopień sztywności, tak że gdy uszczelka 50 jest zakładana, część końcowa 56 przywiera mocno do zewnętrznej powierzchni cylindrycznej wnęki uszczelki przeciwstawiając się w ten sposób siłom osiowym wywieranym ze strony ślizgającego się końca uszczelki 50. Skutkuje to zapobiegającym przeciekom uszczelnieniem. Przykładem takiej zewnętrznej wklęsłej powierzchni cylindrycznej może być powierzchnia wewnętrzna gładzi cylindra silnika, rury lub nawierconego otworu. Wymiary uszczelki 50 mogą zmieniać się zależnie od użycia w różnych zastosowaniach. Na przykład, w jednym z wykonań, średnica zewnętrzna D1 wynosi około 78,18 mm, średnica wewnętrzna D2 wynosi około 70,76 mm, szerokość W w kierunku promieniowym wynosi około 3,7 mm, a wysokość H wynosi około 5.84 mm. Rozumie się, że uszczelka 50 może być skonfigurowana tak, że będzie miała inne wymiary. Rzeczywiste wymiary zależą od konkretnego zastosowania, w którym uszczelka ta będzie używa. Nawiązując do RYS. 3A, 3B i 3C, ukazują one uszczelkę 100 według alternatywnego wykonania tego wynalazku. W tym wykonaniu, grubość uszczelki 100 nie zmniejsza się. Uszczelka 100 ma przekrój poprzeczny zasadniczo w kształcie litery ?J? czy też haczykowaty i posiada pierwszą część końcową 102. Pierwsza część końcowa 102 posiada zakończenie 104. Zakończenie 104 wyznacza krawędź 105. Uszczelka 100 posiada ponadto w ogólności zawiniętą drugą część końcową 106, która ma zakrzywioną czy też łukową część 107. Zawinięta druga część końcowa 106 rozciąga się aż do zakończenia 108. Zakończenie 108 wyznacza krawędź 110. Uszczelka 100 posiada ponadto podstawową część środkową 120, która znajduje się pomiędzy i łączy się z pierwszą częścią końcową 102 i drugą częścią końcową 106. Podstawowa część środkowa 120 ma korzystnie kształt stożka ściętego. Uszczelka 100 ma pierwszą stronę 130 i przeciwną drugą stronę 132. Jak pokazano na RYS. 3C, druga część końcowa 106 zawija się w pierwszym kierunku 140 zgodnie z góry określonym promieniem części łukowej 107 takim, że zakończenie 108 znajduje się naprzeciwko pierwszej strony 130 w określonej z góry odległości X2, a zakończenia 104 i 108 nie są zwrócone ku sobie. Zgodnie z tym wykonaniem wynalazku, grubość uszczelki 100 nie ulega zmniejszeniu i grubość uszczelki 100 jest jednakowa na całej długości i szerokości. Nawiązując do RYS. 4, zilustrowano na nim założenie uszczelki według obecnego wynalazku w korpusie złącza. W charakterze przykładu, uszczelka 100 jest pokazana jako założona w korpusie 200 złącza. Ściana 202 elementu ustalającego w kierunku osiowym jest umiejscowiona przy uszczelce 100, a element wewnętrzny 204 złącza znajduje się w odległości od uszczelki 100. Linia centralna elementu wewnętrznego 204 złącza jest oznaczona numerem referencyjnym 206. Nawiązując do RYS. 5, uszczelka 100 jest zakładana na wcisk do korpusu 200 i przylega do ściany 202 elementu ustalającego w kierunku osiowym, podczas gdy element wewnętrzny 204 złącza wsuwany jest na wcisk w uszczelkę 9 100. Element wewnętrzny 204 złącza styka się z mającą kształt stożka ściętego częścią 120 uszczelki 100. Część końcowa 102 i mająca kształt stożka ściętego podstawowa część środkowa 120 odchylają się sprężyście tak, by umożliwić poprzeczne przesunięcie elementu wewnętrznego 204 złącza w kierunku wskazanym przez strzałkę 208 bez powodowania przecieku. Tak więc linia środkowa 206 elementu wewnętrznego 204 złącza jest przemieszczona w prawo względem korpusu 200. Kontakt uszczelniający jest utrzymywany na zasadzie naprężenia obwodowego, utrzymującego wszystkie punkty na wewnętrznym obwodzie uszczelki w ścisłym kontakcie z elementem wewnętrznym złącza. Nawiązując do RYS. 6, linia środkowa 206 elementu wewnętrznego 204 złącza jest teraz przemieszczona w lewo względem korpusu 200, w kierunku wskazanym przez strzałkę 210, poszerzając w ten sposób przestrzeń czy też szczelinę 212 pomiędzy podstawową częścią środkową 120 uszczelki 100 a korpusem 200. Nawiązując do RYS. 7, pokazano na nim widok podobny do widoków pokazanych na RYS. 5 i 6 ukazujących uszczelkę 100 założoną w korpusie 200 złącza. Gdy uszczelka 100 pracuje pod względnie wysokim ciśnieniem, takim jak 30.000 psi [?2000 bar], tworzą się obszary względnie wysokich naprężeń na elemencie wewnętrznym 204 złącza, ścianie 202 elementu ustalającego i korpusie 200. Te obszary wysokich naprężeń kontaktowych są oznaczone numerami referencyjnymi 250. Wysokie naprężenia kontaktowe są niezbędne, aby zapobiec przeciekowi płynów pod wysokim ciśnieniem. Jak opisano w powyższym opisie, uszczelka 100 nie ma grubości zmniejszającej się w kierunku brzegu, jak to ma miejsce w uszczelce 50. Jeśli uszczelka 50 zostałaby założona do korpusu złącza, jak pokazano na RYS. 4?7, zamiast uszczelki 100, której grubość zmniejszała się w kierunku końca, pozwoliłaby na zwiększenie poprzecznego przesunięcia elementu wewnętrznego 204 złącza. Nawiązując do RYS. 8A, 8B i 8C, ukazano na nich uszczelkę 300 według innego wykonania tego wynalazku. Uszczelka 300 ma zasadniczo pierścieniowy kształt i ma określony stopień sprężystości. Uszczelka 300 ma w ogólności przekrój poprzeczny w kształcie litery ?j? czy też haczykowaty. Uszczelka 300 posiada pierwszą część końcową 302. Pierwsza część końcowa 302 ma zakończenie 304. Zakończenie 304 wyznacza krawędź 305. Uszczelka 300 posiada ponadto w ogólności zawinięta drugą część końcową 306. Druga część końcowa 306 posiada łukową czy też zakrzywioną część 307. Druga część końcowa 306 rozciąga się aż do zakończenia 308. Zakończenie 308 wyznacza krawędź 309 (patrz RYS. 8C). Uszczelka 300 posiada ponadto podstawową część środkową 310, która znajduje się pomiędzy i łączy się z pierwszą częścią końcową 302 i drugą częścią końcową 306. W preferowanym wykonaniu, podstawowa część środkowa 310 ma w ogólności kształt stożka ściętego. W preferowanym wykonaniu, podstawowa część środkowa 310 jest skonfigurowana tak, że grubość jej materiału ani nie zmniejsza się stopniowo, ani też nie ma na niej punktów przegięcia. Uszczelka 300 ma pierwszą stronę 370 i przeciwną drugą stronę 372. Druga część końcowa 306 zawija się w kierunku wskazanym przez strzałkę 373 zgodnie z z góry 10 określonym promieniem części łukowej 307 takim, że zakończenie 308 znajduje się naprzeciwko pierwszej strony 370 w określonej z góry odległości X3, a zakończenia 304 i 308 nie są zwrócone ku sobie. Uszczelka 300 ma średnicę zewnętrzną Dl, średnicę wewnętrzną D2, szerokość w kierunku promieniowym W i wysokość H. Zgodnie z tym wykonaniem wynalazku, pierwsza część końcowa 302 określa średnicę zewnętrzną Dl. Nawiązując do RYS. 8C, w jednym z wykonań, pierwsza część końcowa 302 jest lekko odchylona w pierwszym kierunku 373 w stosunku do przerywanej linii odniesienia 390. W tym wykonaniu, grubość materiału uszczelki 300 jest zasadniczo jednakowa i grubość materiału nie zmniejsza się stopniowo. Wyniki testów Uszczelka według obecnego wynalazku zgodna z RYS. 8A?8C została przetestowana w celu oceny jej charakterystyki eksploatacyjnej. Testowana uszczelka miała średnicę zewnętrzną Dl wynoszącą około 80 mm, szerokość w kierunku promieniowym W wynoszącą około 3,7 mm i grubość materiału T wynoszącą około 0,25 mm. Uszczelka ta była wkładana pomiędzy dwa współosiowe elementy cylindryczne. Ciśnienie powietrza w przyrządzie do testowania zostało najpierw zwiększone do 700 kPa (kilopaskali). Zmierzony początkowy przeciek wynosił 0.0023 l/s (litrów na sekundę) bez przesunięcia poprzecznego pomiędzy elementami cylindrycznymi. Następnie elementy cylindryczne przesunięto poprzecznie względem siebie. Przesunięcie poprzeczne było wprowadzane etapami i zostało zwiększone do około 0,30 mm bez żadnego wzrostu przecieku. Gdy przesunięcie poprzeczne zostało zwiększone do 0,35 mm, przeciek wzrósł do wartości wynoszącej w przybliżeniu 0.017 l/s (litrów na sekundę). W przeciwieństwie do zachowania się uszczelki według obecnego wynalazku, jak to wykazano w powyższym teście, typowa osiowa uszczelka typu C-ring znana we wcześniejszym stanie techniki mająca średnicę zewnętrzną wynoszącą około 80 mm osiąga swoją granicę skuteczności uszczelniania przy zastosowaniu przesunięcia w granicach od około 0,025 do 0,050 mm między osiami elementów cylindrycznych. W innym teście, mała uszczelka w konfiguracji pokazanej na RYS. 3A?3D była testowana w celu oceny skuteczności uszczelniania w przypadku oleju. Uszczelka ta miała średnicę zewnętrzną D1 wynoszącą około 19,13 mm, szerokość W w kierunku promieniowym wynoszącą około 1,68 mm i grubość T materiału wynoszącą około 0,25 mm. Uszczelka ta była zdolna do uszczelniania oleju pod ciśnieniem 40.000 psi i nadawała się do ponownego użycia po wielokrotnym wykonaniu połączenia poprzez wsuwanie części wewnętrznej ze znaczną siłą. Ta uszczelka o małej średnicy wykazała skuteczność uszczelniania przy przesunięciu osi elementów cylindrycznych zwiększanym do 0,05 mm. 11 Nawiązując do RYS. 9A, 9B i 9C, ukazują one różne widoki uszczelki 700 do stosowania przy ciśnieniu wywieranym od wewnątrz 700 według kolejnego wykonania wynalazku. RYS. 9C jest powiększonym widokiem części widoku z RYS. 9B. Porównanie zewnętrznej powierzchni uszczelki 700 do stosowania przy ciśnieniu wywieranym od zewnątrz (jak pokazano na RYS. 9C) z uszczelką 300 z RYS. 8C pokazuje, że konfiguracja uszczelki 700 opiera się na obróceniu uszczelki 300 w kierunku przeciwnym do kierunku ruchu wskazówek zegara. Kąt obrotu wynosi około 90 stopni. Uszczelka 700 ma zasadniczo pierścieniowy kształt i ma określony stopień sprężystości. Uszczelka 700 ma w ogólności przekrój poprzeczny w kształcie litery ?j? czy też haczykowaty. Uszczelka 700 posiada pierwszą część końcową 702. Pierwsza część końcowa 702 posiada zakończenie 704. Zakończenie wyznacza krawędź 705 (patrz RYS. 9C). Uszczelka 700 posiada ponadto w ogólności zawiniętą drugą część końcową 706, która posiada łukową czy też zakrzywioną część 707. Druga część końcowa 706 rozciąga się aż zakończenia 708. Zakończenie 708 wyznacza krawędź 709. Uszczelka 700 posiada ponadto podstawową część środkową 710, która znajduje się pomiędzy i łączy się z pierwszą częścią końcową 702 i drugą częścią końcową 706. W preferowanym wykonaniu podstawowa część środkowa 710 jest skonfigurowana tak, że nie ma na niej żadnych punktów przegięcia. Uszczelka 700 posiada pierwszą stronę 720 i przeciwną drugą stronę 722 (patrz RYS. 9A). Druga część końcowa 706 zawija się w pierwszym kierunku 730 zgodnie z m z góry określonym promieniem części łukowej 707 takim, że zakończenie 708 znajduje się naprzeciwko pierwszej strony 720 w z góry określonej odległości, a zakończenia 704 i 708 nie są zwrócone ku sobie. Jak pokazano na RYS. 9A, uszczelka 700 ma średnicę zewnętrzną D1 i średnicę wewnętrzną D2. W tym szczególnym wykonaniu część końcowa 702 określa średnicę wewnętrzną D2. Zgodnie z tym wykonaniem wynalazku, uszczelka 700 jest skonfigurowana tak, że gdy uszczelka 700 jest umiejscowiona jak pokazano na RYS. 9A, podstawowa część środkowa 710 nie znajduje się w położeniu stojącym czy też pionowym, ale raczej znajduje się w niejako w ogólności poziomym położeniu, jak pokazano na RYS. 9C. Nawiązując do RYS. 9C, w jednym z wykonań, pierwsza część końcowa 702 jest lekko odchylona w pierwszym kierunku 730. W wykonaniu, uszczelka 700 ma grubość, która jest stała. W alternatywnym wykonaniu, uszczelka 700 jest skonfigurowana tak, że jej grubość stopniowo zmniejsza się w kierunku zakończenia części końcowej 702. Nawiązując do RYS. 9D, ukazano na nim uszczelkę 700 do pracy przy ciśnieniu wywieranym od wewnątrz 700 założoną pomiędzy dwoma elementami. Element 780 posiada rowek 782, w którym umieszczona jest uszczelka 700. Element 780 posiada część stanowiącą ścianę 784 i powierzchnię wewnętrzną 785. Wewnętrzna powierzchnia 785 dotyka stycznie końcowej części 706 uszczelki 700. Część stanowiącą ścianę 784 jest elementem poprawiającym przepływ i może, ale nie musi występować. Element 790 znajduje się powyżej elementu 780 i posiada wewnętrzną powierzchnię 792. Wewnętrzna powierzchnia 12 792 dotyka uszczelki 700 stycznie przy części końcowej 702. Zalety uszczelki 700 są omawiane w opisie w dalszej części. Nawiązując do RYS. 10A, 10B i 10C, ukazują one różne widoki uszczelki 800 do stosowania przy ciśnieniu wywieranym od zewnątrz według kolejnego wykonania wynalazku. RYS. 10C jest powiększonym widokiem części widoku z RYS. 10B. Porównanie uszczelki 800 do stosowania przy ciśnieniu wywieranym od zewnątrz (jak pokazano na RYS. 10C) z uszczelką 300 z RYS. 8C pokazuje, że konfiguracja uszczelki 800 jest oparta na obrocie przekroju uszczelki 300 w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara. Korzystnie, kąt obrotu wynosi około 90 stopni. Uszczelka 800 ma zasadniczo pierścieniowy kształt i ma określony stopień sprężystości. Uszczelka 800 ma w ogólności przekrój poprzeczny w kształcie litery ?j? czy też haczykowaty. Uszczelka 800 posiada pierwszą część końcową 802. Pierwsza część końcowa 802 ma zakończenie 804. Zakończenie to 804 wyznacza krawędź 805. Uszczelka 800 posiada ponadto w ogólności zawiniętą drugą część końcową 806, która posiada łukową czy też zakrzywioną część 807. Druga część końcowa 806 rozciąga się aż do zakończenia 808. Zakończenie 808 wyznacza krawędź 809. Uszczelka 800 posiada ponadto podstawową część środkową 810, która znajduje się pomiędzy i łączy się z pierwszą częścią końcową 802 i drugą częścią końcową 806. W preferowanym wykonaniu, podstawowa część środkowa 810 jest skonfigurowana tak, że nie ma na niej żadnych punktów przegięcia. Uszczelka 800 posiada pierwszą stronę 820 i przeciwną drugą stronę 822. Druga część końcowa 806 zawija się w pierwszym kierunku 830 zgodnie z określonym z góry promieniem części łukowej 807 takim, że zakończenie 808 znajduje się naprzeciwko pierwszej strony 820 w określonej z góry odległości, a zakończenia 804 i 808 nie są zwrócone ku sobie. Jak pokazano na RYS. 10A, uszczelka 800 ma średnicę zewnętrzną D1 i średnicę wewnętrzną D2. W tym szczególnym wykonaniu, część końcowa 802 określa średnicę zewnętrzną D1. Zgodnie z tym wykonaniem wynalazku, uszczelka 800 jest skonfigurowana tak, że gdy uszczelka 800 umieszczona jest tak, jak pokazano na RYS. 10A, podstawowa część środkowa 810 nie jest stojąca czy też pionowa, ale raczej znajduje się w niejako poziomym w ogólności położeniu. Nawiązując do RYS. 10C, w jednym z wykonań pierwsza część końcowa 802 jest lekko odchylona w pierwszym kierunku 830. W jednym z wykonań, uszczelka 800 ma grubość, która jest stała. W alternatywnym wykonaniu, uszczelka 800 jest skonfigurowana tak, że jej grubość stopniowo zmniejsza się w kierunku zakończenia części końcowej 802. Nawiązując do RYS. 10D, ukazano na nim uszczelkę 800 do stosowania przy ciśnieniu wywieranym od zewnątrz założoną pomiędzy dwoma elementami, które są usytuowane naprzeciw siebie. Element 880 posiada wnękę czy też kanał 882, w którym umieszczona jest uszczelka 800 do stosowania przy ciśnieniu wywieranym od zewnątrz. Element 880 posiada część stanowiącą ścianę 884 i powierzchnię wewnętrzną 885. Powierzchnia wewnętrzna 885 pozostaje stycznie w kontakcie z częścią końca 806 uszczelki 800. Element 890 znajduje się 13 powyżej elementu 880 i ma powierzchnię wewnętrzną 892, która stycznie pozostaje w kontakcie z uszczelką 800 przy części końcowej 802. Dzięki konfiguracji uszczelek 700 i 800, uszczelki te nie podlegają intensywnemu odkształceniu plastycznemu. Ważną cecha i zaletą uszczelki 700 i uszczelki 800 jest to, że uszczelki te mają zdolność do powrotu elastycznego wynoszącego ponad 8% wysokości w stanie nieściśniętym, nawet po pracy przy wysokich ciśnieniach i temperaturach. Charakterystyczne dla uszczelek 700 i 800 jest to, że jeśli uszczelka któregokolwiek z tych typów ma względnie małą średnicę, ich przekroje poprzeczne odkształcają się stosunkowo bardziej przez ugięcie niż przez skręcenie. Przeciwnie, uszczelki mające względnie duży stosunek średnicy do przekroju poprzecznego przejmują większość wywieranego odkształcenia w postaci skręcenia. Uszczelki według obecnego wynalazku mogą być zakładane pomiędzy powierzchniami, które mają różne kształty geometryczne. Na przykład, na RYS. 11A i 11B pokazano uszczelkę 900, która jest założona pomiędzy elementami 901 i 902. Elementy 901 i 902 mają powierzchnie zasadniczo stożkowe. RYS. 11A ukazuje uszczelkę 900 tuż przed jej całkowitym założeniem, a RYS. 11B ukazuje uszczelkę 900 po tym, jak została całkowicie założona. Budowa uszczelki 900 jest zasadniczo taka, jak budowa uszczelki 300 z przekrojem poprzecznym uszczelki 300 obróconym o czterdzieści pięć (45) stopni. Nawiązując do RYS. 11A, element 901 posiada powierzchnię 904 będącą pobocznicą stożka, a element 902 ma powierzchnię 906 będącą pobocznicą stożka. Część uszczelki 900, oznaczona numerem referencyjnym 994, przylega do powierzchni 904. Inna część uszczelki 900, oznaczona numerem referencyjnym 996, przylega do powierzchni 906. Uszczelka według obecnego wynalazku może być wytworzona z różnych materiałów. W preferowanym wykonaniu uszczelka według obecnego wynalazku jest wykonana z ciągliwego, odpornego na korozję, wysokowytrzymałego metalu. W pewnych przypadkach metal ten musi nadawać się do ciągłej pracy w temperaturze 1300°F [700°C]. Do metali odpowiednich do wytworzenia uszczelki według obecnego wynalazku należą stopy na bazie niklu, nadstopy na bazie niklu, stopy niklu i kobaltu, stopy na bazie miedzi, stopy na bazie aluminium i stale nierdzewne. Do innych odpowiednich metali i stopów należą wysokotemperaturowe wydzieleniowo utwardzane stopy, takie jak Waspaloy lub Inconel. Jednym z takich odpowiednich stopów jest Nickel Alloy 718, który wykazuje doskonałe własności zarówno w niskich, jak i podwyższonych temperaturach. Na powierzchnie kontaktu ślizgowego uszczelki nakładane być mogą powłoki w celu poprawienia skuteczności uszczelnienia i/lub zmniejszenia zużycia. W innym wykonaniu, uszczelka według obecnego wynalazku wykonana jest materiałów kompozytowych. W kolejnym wykonaniu, uszczelka według obecnego wynalazku wykonana jest z materiału ceramicznego. 14 Jak to opisano w powyższym opisie, uszczelka według obecnego wynalazku, gdy jest zastosowana pomiędzy dwiema koncentrycznymi cylindrycznymi powierzchniami, utrzymywana jest w swoim położeniu na jednej lub większej ilości z tych dwóch powierzchni cylindrycznych na wcisk pomiędzy średnicą cylindra a względnie sztywną pierścieniową częścią uszczelki. Ta druga pierścieniowa część uszczelki, czy to zewnętrzna, czy też wewnętrzna, jest zaprojektowana tak, by była bardziej elastyczna i wywierała względnie niewielką siłę oddziaływania na współpracującą powierzchnię cylindryczną. Umożliwia to jej ruch ślizgowy po współpracującej powierzchni cylindrycznej, z zapewnieniem zatrzymania przepływu płynu w tym miejscu. Gdy, na przykład, uszczelka według obecnego wynalazku jest stosowana do wyeliminowania nadmiernego przecieku z podzielonego na odcinki zespołu rozgałęzionego kolektora spalin, istniejące połączenia przesuwne są modyfikowane tak, by zapewnić pierścieniową wnękę uszczelniającą. Uszczelka zakładana jest na wewnętrzną powierzchnię cylindryczną i suwliwie przylega do zewnętrznej powierzchni cylindrycznej bardziej sprężynującym odcinkiem przekroju poprzecznego uszczelki w kształcie litery ?J? czy też haczykowatego przekroju poprzecznego uszczelki tak, że kompensuje osiowe i promieniowe ruchy spowodowane rozszerzalnością cieplną. Ponieważ uszczelka ta jest przytrzymywana przy jednej powierzchni cylindrycznej, uszczelka ta nie ?wędruje? wzdłuż powierzchni cylindrycznych, gdy zachodzą wibracje, jak to ma miejsce w wielu uszczelkach znanych we wcześniejszym stanie techniki, które są jedynie lekko przytrzymywane przez obie powierzchnie cylindryczne. Przeciwnie, uszczelka według obecnego wynalazku jest przemieszczona o odległość, która wynika jedynie z warunków projektowych obejmujących ruchy mechaniczne, nagłe zmiany temperatury itp. Tak więc obecny wynalazek zapewnia sprężynującą uszczelkę do instalacji i złącz pracujących pod wysokim ciśnieniem. Istnieje wiele zastosowań, w których uszczelka według obecnego wynalazku może zostać użyta. Jednym z takich zastosowań jest zapewnienie poprawionego uszczelnienia w układach odprowadzenia i recyrkulacji gazów wylotowych w nowoczesnych, ekologicznie zaawansowanych, wysokosprawnych silnikach wysokoprężnych do samochodów ciężarowych. Preferuje się, przed założeniem uszczelki według obecnego wynalazku pomiędzy dwiema w ogólności współosiowymi powierzchniami cylindrycznymi, jak to opisano w powyższym opisie, nałożenie oleju o własnościach smarnych na uszczelniane cylindryczne powierzchnie dla ułatwienia montażu. Na uszczelki według obecnego wynalazku można nałożyć powłoki trybologiczne w celu zmniejszenia zużycia. Inne powłoki, takie jak srebro lub złoto, mogą być korzystnie zastosowane na uszczelce lub na powierzchniach pozostających z nią w kontakcie w celu poprawienia jej skuteczności uszczelniania. Dla potrzeb zastosowań dynamicznych, na powierzchnie kontaktowe uszczelki nałożone być mogą powłoki o małym współczynniku tarcia, miękkie, o własnościach smarnych, lub zapobiegających zacieraniu. 15 Tak więc uszczelka według obecnego wynalazku na szereg istotnych zalet. Nawiązując do RYS. 2A?2C, jedną z zalet jest elastyczność drugiej części końcowej 56, co pozwala na odchylenie wspomnianej drugiej części końcowej w kierunku promieniowym przy użyciu mniejszej siły. Kolejną zaletą jest to, że podstawowa część środkowa 60 łatwo się odgina i dlatego może się odchylić i umożliwić wprowadzenie nieosiowo ustawionego elementu wewnętrznego złącza bez odkształcenia plastycznego tego obszaru. Uszczelka według obecnego wynalazku może być wykonana z materiału, który jest relatywnie grubszy niż materiał użyty do wykonania osiowej uszczelki typu C-ring znanej we wcześniejszym stanie techniki bez znacznego wzrostu siły wciskania lub tendencji do zacierania się. Gdy uszczelka według obecnego wynalazku jest wykonana z takiego względnie grubszego materiału, większa grubość materiału i niewielka odległość pomiędzy zakładanym elementem wewnętrznym złącza a odchyloną podstawową częścią środkową uszczelki pozwala uszczelce na wytrzymanie wysokich ciśnień roboczych bez znacznego odkształcenia trwałego. Uszczelka według obecnego wynalazku wykazuje wysoki stopień niezawodności przy wielokrotnym wkładaniu elementu wewnętrznego złącza. Geometria stożka ściętego, jaką ma podstawowa część środkowa uszczelki, jest korzystna w zastosowaniach dynamicznych, w których występuje ruch ślizgowy, chociaż tylko przy niskich prędkościach, dzięki zmniejszeniu naprężeń kontaktowych. Chociaż w powyższym opisie opisano konkretne konfiguracje i kształty uszczelek, możliwe są inne konfiguracje i kształty. Na przykład, podstawowa część środkowa może być skonfigurowana tak, by miała w ogólności kształt stożka lub lekką krzywiznę. Przykładowo, nawiązując do RYS. 12, 13 i 14, ukazują one alternatywne wykonania uszczelek według obecnego wynalazku, w których każda uszczelka jest skonfigurowana tak, że posiada krzywiznę. RYS. 12 ukazuje widok przekroju poprzecznego, podobny do widoku z RYS. 3C, uszczelki według alternatywnego wykonania obecnego wynalazku. Uszczelka 100? jest zasadniczo taka sama, jak uszczelka 100 z RYS. 3 a poza tym, że uszczelka 100? posiada krzywiznę. Uszczelka 100? ma przekrój poprzeczny zasadniczo w kształcie litery ?j? czy też haczykowaty i posiada pierwszą część końcową 102?. Pierwsza część końcowa 102? posiada zakończenie 104?. Zakończenie 104? wyznacza krawędź 105?. Uszczelka 100? posiada ponadto w ogólności zawiniętą drugą część końcową 106?, która ma zakrzywioną czy też łukowatą część 107?. Zawinięta druga część końcowa 106? rozciąga się aż do zakończenia 108?. Zakończenie 108? wyznacza krawędź 110?. Uszczelka 100? posiada ponadto podstawową część środkową 120?, która znajduje się pomiędzy i łączy się z pierwszą częścią końcową 102? i drugą częścią końcową 106?. Podstawowa część środkowa 120? ma korzystnie w ogólności kształt stożka ściętego. Zgodnie z tym wykonaniem wynalazku, podstawowa część środkowa 120? posiada krzywiznę lub ?zakrzywioną? geometrię oznaczoną w ogólności numerem referencyjnym 1000. Uszczelka 100? ma pierwszą stronę 130? i przeciwną drugą stronę 132?. Druga część końcowa 106? zawija się w pierwszym kierunku zgodnie z określonym z góry promieniem części łukowej 107? takim, że, zakończenie 108? znajduje się naprzeciwko 16 pierwszej strony 130?, a zakończenia 104? i 108? nie są zwrócone ku sobie. Zgodnie z tym wykonaniem wynalazku, grubość materiału uszczelki 100? jest jednakowa na całym przekroju. W alternatywnym wykonaniu, grubość materiału uszczelki 100? zmniejsza się ku brzegom. Nawiązując do RYS. 13, ukazano na nim uszczelkę 800?, która jest alternatywnym wykonaniem uszczelki 800 z RYS. 10A, 10B i 10C. Uszczelka 800? ma w ogólności taką samą budowę jak uszczelka 800 z tym wyjątkiem, że uszczelka 800? posiada krzywiznę. Widok pokazany na RYS. 13 jest podobny do widoku przekroju poprzecznego pokazanego na RYS. 10C. Uszczelka 800? ma przekrój poprzeczny zasadniczo w kształcie litery ?j? czy też haczykowaty. Uszczelka 800? posiada pierwszą część końcową 802?. Pierwsza część końcowa 802? ma zakończenie 804?. To zakończenie wyznacza krawędź 805?. Uszczelka 800? posiada ponadto w ogólności zawiniętą drugą część końcową 806?, która posiada łukową czy też zakrzywioną część 807?. Druga część końcowa 806? rozciąga się aż do zakończenia 808?. Zakończenie 808? wyznacza krawędź 809?. Uszczelka 800? posiada ponadto podstawową część środkową 810?, która znajduje się pomiędzy i łączy się z pierwszą częścią końcową 802? i drugą częścią końcową 806?. Zgodnie z tym wykonaniem wynalazku, podstawowa część środkowa 810? jest skonfigurowana tak, że posiada krzywiznę lub ?zakrzywioną? geometrię oznaczoną w ogólności numerem referencyjnym 1100. Uszczelka 800? ma pierwszą stronę 820? i przeciwną drugą stronę 822?. Druga część końcowa 806? zawija się w pierwszym kierunku 830? zgodnie z określonym z góry promieniem części łukowej 807? takim, że zakończenie 808? znajduje się naprzeciwko pierwszej strony 820? w określonej z góry odległości, a zakończenia 804? i 808? nie są zwrócone ku sobie. Nawiązując do RYS. 14, pokazano na nim uszczelkę 700?, która jest alternatywnym wykonaniem uszczelki 700 pokazanej na RYS. 9A, 9B i 9C. Widok pokazany na RYS. 14 jest widokiem przekroju poprzecznego, który jest podobny do widoku pokazanego na RYS. 9C. Uszczelka 700? ma w ogólności taką samą strukturę, jak uszczelka 700 poza tym, że uszczelka 700? posiada krzywiznę. Uszczelka 700? ma przekrój poprzeczny zasadniczo w kształcie litery ?j? czy też haczykowaty. Uszczelka 700? posiada pierwszą część końcową 702?. Pierwsza część końcowa 702? posiada zakończenie 704?. Zakończenie wyznacza krawędź 705?. Uszczelka 700? posiada ponadto w ogólności zawiniętą drugą część końcową 706?, która posiada łukową czy też zakrzywioną część 707?. Druga część końcowa 706? rozciąga się aż do zakończenia 708?. Zakończenie 708? wyznacza krawędź 709?. Uszczelka 700? posiada ponadto podstawową część środkową 710?, która znajduje się pomiędzy i łączy się z pierwszą częścią końcową 702? i drugą częścią końcową 706?. Zgodnie z tym wykonaniem, podstawowa część środkowa 710? jest skonfigurowana tak, że posiada krzywiznę lub ?zakrzywioną? geometrię oznaczoną w ogólności numerem referencyjnym 1200. Uszczelka 700? ma pierwszą stronę 720? i przeciwną drugą stronę (nie pokazaną). Druga część końcowa 706? zawija się w pierwszym kierunku 730? zgodnie z określonym z góry promieniem części łukowej 707? 17 takim, że zakończenie 708? znajduje się naprzeciwko tej pierwszej strony 720? w określonej z góry odległości, a zakończenia 704? i 708? nie są zwrócone ku sobie. Grubość materiału uszczelek może być różna w różnych miejscach uszczelki i nie musi być jednakowa. Możliwe są inne modyfikacje. Zasady, preferowane wykonania i sposoby wykorzystywania obecnego wynalazku zostały opisane w powyższej specyfikacji. Jednakże opisany tu wynalazek, który ma podlegać ochronie, nie powinien być rozumiany jako ograniczony do ujawnionych konkretnych postaci, ponieważ uważa się je za raczej ilustrujące niż ograniczające. Tak więc należy rozumieć, że wynalazek ten nie jest ograniczony do opisanych i pokazanych tutaj przykładów, które uważa się jedynie za ilustrację najlepszych sposobów realizacji wynalazku i które podlegają modyfikacji kształtu, wielkości i rozmieszczenia części oraz szczegółów dotyczących zastosowania. Przyjmuje się, że wynalazek ten obejmuje wszelkie takie modyfikacje, które pozostają w zakresie określonym przez załączone zastrzeżenia. Zastrzeżenia 1. Uszczelka pierścieniowa posiadająca pierwszą część końcową mającą pierwsze zakończenie, w ogólności zawiniętą drugą część końcową, która rozciąga się aż do drugiego zakończenia, oraz podstawową część środkową znajdującą się pomiędzy i łączącą się ze wspomnianą pierwszą i drugą częścią końcową, przy czym wspomniana uszczelka pierścieniowa posiada pierwszą stronę i przeciwną drugą stronę, wspomniana druga część końcowa zawija się w pierwszym kierunku zgodnie z określonym z góry promieniem takim, że wspomniane drugie zakończenie znajduje się naprzeciwko wspomnianej pierwszej strony wspomnianej uszczelki pierścieniowej, a wspomniane pierwsze i drugie zakończenie nie są zwrócone ku sobie, znamienna tym, że wspomniana uszczelka pierścieniowa ma przekrój poprzeczny zasadniczo w kształcie litery ?j?, a wspomniana podstawowa część środkowa ma w ogólności kształt stożka ściętego i nie ma punktów przegięcia. 2. Uszczelka pierścieniowa według zastrzeżenia 1, w której część tej pierwszej części końcowej mającej wspomniane pierwsze zakończenie jest lekko odchylona we wspomnianym pierwszym kierunku. 3. Uszczelka pierścieniowa według zastrzeżenia 1, w której wspomniana uszczelka pierścieniowa ma pewien stopień sprężystości. 4. Uszczelka pierścieniowa według zastrzeżenia 1, w której wspomniana uszczelka pierścieniowa posiada grubość, która stopniowo zmniejsza się w kierunku wspomnianego pierwszego zakończenia. 5. Uszczelka pierścieniowa według zastrzeżenia 4, w której szybkość zwężania się z odległością jest taka, że grubość wspomnianej uszczelki pierścieniowej przy 19 wspomnianej pierwszej części końcowej wynosi około 70% grubości wspomnianej uszczelki pierścieniowej przy wspomnianej drugiej części końcowej. 6. Uszczelka pierścieniowa według zastrzeżenia 1, w której wspomniana druga część końcowa posiada część łukową mającą wspomniany z góry określony promień oraz pewien w ogólności liniowy odcinek rozciągający się pomiędzy wspomnianą częścią łukową a wspomnianym drugim zakończeniem. 7. Uszczelka pierścieniowa według zastrzeżenia 6, w której wspomniana druga część końcowa obejmuje część skrajną, która ma wspomniane drugie zakończenie, przy czym wspomniana część skrajna jest lekko odchylona w kierunku, który jest przeciwny do wspomnianego pierwszego kierunku. 8. Uszczelka pierścieniowa według zastrzeżenia 1, w której wspomniana uszczelka pierścieniowa jest wykonana ze stopu wybranego z grupy składającej się ze stopów na bazie niklu, nadstopów na bazie niklu, stopów niklu i kobaltu, stopów na bazie miedzi, stopów na bazie aluminium oraz stopów Waspaloy i Inconel. 9. Uszczelka pierścieniowa według zastrzeżenia 1, w której wspomniana uszczelka pierścieniowa jest wykonana z materiału kompozytowego. 10. Uszczelka pierścieniowa według zastrzeżenia 1, w której wspomniana uszczelka pierścieniowa jest wykonana z materiału ceramicznego.








































Grupy dyskusyjne